Het wordt al vroeg warm in de bus. Ik sla het dekbed weg en schuif het gordijn opzij. De zon! En niet zo’n beetje. Ik baal er al wat van dat we ons verslapen hebben maar zie dan op m’n gsm dat het nog maar 7 uur is. Ik draai me nog heel even om maar slapen lukt niet meer. Voorzichtig stap ik naar buiten en blijf even afwachtend staan. Niks. Geen muggen, geen knutjes, gewoon niks. Zalig. We drinken onze koffie buiten, zonder hysterische bewegingen.