Het is heerlijk hier. We hebben niet alleen plek vóór de camper om te zitten, maar via een natuurstenen trapje heb je onder ook nog een strook ‘terras’ vlak tegen het water aan. We houden het zo wel uit.

Ineens denk ik ergens aan. De was! We moeten de was nog ophangen. Ik heb die enkele dagen geleden in een waterdicht tonnetje gedaan, met warm water en wasmiddel. Onderweg schudt dit, en aan het einde van de rit is de was schoon. Ik was het compleet vergeten dat ik ons wasmachine aangezet had. We spannen een waslijn tussen busje en boom, draaien de deksel open en….. gadverdamme! Na enkele uren rondhobbelen met zo’n bak is het schoon, enkele dagen is dus geen goed idee. Na 3 keer opnieuw alles grondig met de hand wassen aan de spoelbakken,  hangt het dan uiteindelijk alsnog fris te wapperen aan de lijn. Lesje geleerd.

Omdat we moeilijk alleen maar bourgondisch kunnen gaan luieren, is het maandag tijd om wat kilometers te maken. Te voet dan. Wandelschoenen, wandelstok, rugzak en een eindje verder van de camping het bos in. Er staat een blauwe en een rode  route aangegeven. Zonder verdere uitleg, dus geen idee hoe ver het is. We zullen het wel zien.

De route, door onverharde bospaden en later landbouwgebied, blijft maar bergop gaan. Ik kan normaal uren wandelen, maar zogauw het bergop gaat heb ik extreem veel moeite om vol te houden. Af en toe maak ik een foto van het uitzicht, ook als er niks speciaals te zien is. Gewoon om even volkomen legitiem stil te kunnen staan. Of een praatje te maken met de koeien. Hier mogen ze nog buiten in een wei staan. Als we het hoogste punt eenmaal bereikt hebben, is de rest van de wandeling tot aan de camping alleen nog maar bergaf. Jeuj.

‘Stiekem balen we er wel een beetje van’

‘Wat als we nu gewoon nog een aantal dagen hier blijven staan’ oppert Luc. ‘Het gaat steeds warmer worden deze week en dan zitten we hier gewoon keigoed’. Oke prima. Luc gaat het doorgeven aan de receptie, maar we zijn net te laat. De plek is een half uur eerder geboekt voor de volgende dagen. Er zijn nog wel een paar andere plekjes vrij eventueel, maar die vinden we niet zo leuk. En als we dan morgen toch in moeten pakken om te verplaatsen, dan gaan we maar weer verder. Stiekem balen we er wel een beetje van, maar ach… als we een hele week op dezelfde plaats willen staan, hadden we beter een caravan gekocht. Voorlopig zijn we nog te gehecht aan ons busje.

We nemen onze stoelen en de vuurschaal mee het natuurstenen trapje af, en eindigen deze avond met een kampvuurtje. Geen internetbereik, dus we kunnen nog niet googlen naar mogelijke adresjes voor de komende dagen. Dat zien we morgen dan wel weer.