We verlaten onze favoriete plek. Jammer genoeg. We kiezen een willekeurige camping uit aan het water, net over de grens in Frankrijk, dat omschreven werd als ‘gemoedelijke charmante camping’. Een supermarktbezoek en een paar files later vinden we de ingang. We vrezen het ergste. Gemoedelijk? Charmant? Dat is duidelijk voor interpretatie vatbaar. Maar we willen niet direct oordelen en gaan op inspectie.

Het is met hekken en draad omsloten en het toegangspoortje is via een code. Gelukkig is het nu open, anders leek het helemáál een detentiecentrum. We zien vierkante open plaatsen tussen korte heggetjes. Geen struiken, geen bomen. Als je op een van deze plaatsen zou staan, heb je  aan 4 zijden directe buren. Maar er zouden ook plaatsen aan het water moeten zijn, misschien vinden we daar de gemoedelijkheid of charme? Luc loopt voorop.

‘Monsieur, voici la réception!‘

“Monsieur, voici la réception!” Een stevig gebouwde Oostduits uitziende receptioniste roept Luc terug. Intussen met haar vinger wijzend naar de grond voor haar voeten, en haar andere hand demonstratief in haar zij. Daarna gaat ze verder in half Frans, half Duits en half Engels dat we eerst aan haar moeten komen vragen of er plaatsen zijn. Of zoiets begrepen we toch. Het maakt verder ook niet uit. We hebben allang besloten dat dit niet ons soort plek is, en dat zo een attitude voor ons ook niet past bij gemoedelijk en charmant. Zonder verdere uitleg te geven aan de bewaakster maken we rechtsomkeert. Het voelt alsof we ontsnappen.

We zijn het wat beu. Dit is onze eerste vakantie dat het zo moeilijk, zeg maar bijna onmogelijk, is om plekjes te vinden. Zoveel volzet, of waar plaatsen al gereserveerd zijn. We checken sites van campings waar ook maar een beetje water is, maar zowat overal is het ‘geen accomodatie op de door u gekozen datum’.  En dit buiten het hoogseizoen. Het is gewoon niet meer leuk. Kamperen zou je op de bonnefooi moeten kunnen doen.  We stoppen even aan de kant van de weg, eten een broodje, en stellen de navigatie weer in op Duitsland. De enige camping waarvan we zo goed als zeker zijn dat we er een plekje aan het water vinden.

“Schon wieder da?” is de reactie als we ons aanmelden. Maar we mogen een plek uitkiezen. Er is nog ruimte zat.

We zijn nog maar net gesetteld, of ik zie iets uit het water komen slingeren. Ik ben nog net op tijd voor een foto. Deze heb ik hier nog niet eerder gezien. Even snel als ie eruit kwam, slingert ie zich weer terug het water in.

Het is nu avond, we gaan zodadelijk douchen, eten en als morgen de zon weer opkomt…. met ons gat het water in. Of misschien ook niet.