Duitsland, Oost-Vlaanderen, Ardennen……we hebben 3 camperplaatsen gevonden, en kunnen nu niet kiezen welke het wordt. We blijven 2 nachten staan, dus uiteindelijk kiezen we voor Duitsland. De andere plekken doen we wel een andere keer, eventueel als we maar één nacht gaan.
Lees verder
‘Gaan we tóch, of blijven we beter thuis?’ vraagt Luc als we ’s morgens wakker worden en zien dat de tuin bedekt is met een dun laagje sneeuw. Terwijl we onze ochtendkoffie wegslurpen, beslissen we om toch maar te gaan. We hebben het nu eenmaal gepland, volgens de weersvoorspellingen zou het deze dagen droog blijven, dus dan moet dat maar zo zijn ook.
Lees verder
‘Moeten we onderhand niet eens vertrekken?’ vraagt Luc met een schuin oog op zijn horloge, ten teken dat het tijd is. Ik zeg dat het anderhalf uur rijden is volgens mijn navigatie. Dus een uur en 3 kwartier als ik wat extra oponthoud meereken. Het is kwart over 12, dus geheel volgens plan op tijd om om 14 uur de camping op te rijden. ‘Kun jij nadenken dan?’ vraagt hij ongelovig. ‘Iémand van ons moet dat doen hè’ , bijt ik terug terwijl ik nog snel een instructiebriefje krabbel voor de thuisblijvers.
Lees verder
“Mam, ik kom jullie even uitzwaaien. Hoe laat vertrekken jullie”? Morgenvroeg. “Maar heb je een richtuur dat jullie vertrekken?” Ja, morgenvroeg, na de koffie en de laatste dingetjes inpakken. “Maar je weet niet precies hoe laat”? Gewoon, ergens in de voormiddag. “Dan kom ik om 10 uur even langs, dan zullen jullie er nog wel zijn”? Ja hoor, en anders wachten we, tot morgen!
Lees verder
Zondagochtend, het weer is veranderd. De zon schijnt, de lange mouwen kunnen ingewisseld voor korte, en het is zalig zo aan het riviertje. Rond de middag moeten we van de camping af, zonde.
We worden wakker en de zon zorgt voor fijne glittertjes op het water. Huh, de zon? Dat voelt als al weer effe geleden. We blijven nog even op bed naar buiten liggen kijken. “Mooi hier, het is net of we in Australië zitten hé”, zegt Luc. “Met al die dennenbomen enzo”. Ik geloof dat aardrijkskunde niet zijn sterkste kant is. We zijn nog steeds de enige op deze plaats. We drinken een koffie, of 2,3,…, en bedenken wat ons plan wordt voor vandaag. De dikke trui kan al snel uit, zo’n lekker weer is het. We hebben geen zin om dan nu veel kilometers te maken. Morgen regent het misschien weer, dus even profiteren nu. Ik doe snel een miniwasje met de hand en hang het tussen de bomen in de zon. 
Kampvuur en koffie bij volle maan, aan de Ljusnan rivier. 
Ons uitzicht vanuit de bus: 
De hele nacht en de hele ochtend is het doorgegaan met regenen. Klonk het gisterenavond nog gezellig, nu balen we er wel van. We staan op zo’n leuke, charmante, kleine camping. Verscholen in de natuur. Stookplekken erbij inclusief gebruik van stookhout. Douches, bootjes, wandelroute en plekjes aan het ‘strand’. De ideale ingrediënten voor een leuk verblijf. Maar nu is alles drassig en grijs en het ziet er niet naar uit dat het snel beter weer wordt. We blijven wat langer uitslapen, en het is al weer middag als we de camping verlaten. Beetje jammer wel. Was het warm en droog geweest waren we hier zeker nog wat langer blijven staan.
De dag begint grijs. En koud. Bikkels als we zijn zitten we toch buiten. T-shirt met lange mouwen aan, omslagdoek rondgeslagen en de beker koffie stevig vastgeklemd tussen onze koude handen. We smeren snel 1 boterham. Da’s genoeg. We vinden het Zweedse brood niet echt lekker. We ruimen af, wassen af, pakken in en ik steek de was nog even in ons ‘machine’. Een waterdicht kluisje. Water erbij, wasmiddel, en het gerammel onderweg doet de rest.
We rijden de E45 weer op. In Mora slaan we af naar de 70, een weg richting Idre. Er is hier weinig verkeer, en de uitzichten zijn prachtig. Ik hou wel van de wegen hier. We wisselen nog een tijdje van kant, en ik rijd de bus verder tot bijna Idre. Daar wisselen we nog eens, omdat Luc niet gelijktijdig kan bijzitten en googlen naar dichtstbijzijnde supermarkt en cp.
En we hadden nog zo afgesproken: we springen om 8 uur uit bed.
En zo geschiede.
Niet.
De wekker liep af, maar er scheen nog geen zon. Buiten kijkend zagen we de dauw op het gras. Het was nog steenkoud. We kruipen nog heel eventjes onder de deken. Rond 10 uur laat de zon zich weer een beetje zien, en wij staan dan ook maar op. We hebben schaduw voor de bus, dus we plaatsen de tafel een stukje verder. Heerlijk zo in de ochtendzon. Het gaat hier snel met het wisselvallige weer. Nog voor de koffie klaar is hebben we de tafel weer naar een schaduwplek verhuisd. Het ene moment heb je je nog in een omslagdoek gewikkeld tegen de kou, het andere moment brandt de zon op je vel.
Coffee & Campfires 