Saailand. Nee, het is geen spelfout. Inmiddels zijn we in de regio Saarland beland. Maar wat vinden we het hier saai! En het weer valt wat tegen. En het internetbereik lijkt hier overal ruk. We weten eigenlijk niet meer goed welke richting we op zullen gaan. Blijven we, zoals ‘gepland’ in Duitsland? Of sturen we alsnog richting Frankrijk? Of Friesland… ook nog een optie.

Via de park4night app vinden we niet echt campings in de buurt. Alleen één hele grote met veel voorzieningen en animatie. Maar je moet er voor 11 uur de volgende ochtend weer weg, dus om enkel even te gaan slapen vinden we dit niks. De camperplaatsen zijn ook niet druk bezaaid hier. We kiezen er eentje die op de app er maar lelijk uitziet. Het maakt ook niet zoveel uit nu.

De plek is door de gemeente voorzien voor een paar campers. Je mag hier gratis staan. Er is een toiletgebouw vlakbij. Je kunt je portapotti legen. Er staat een picknickbank naast de bus.  Enkel als je stroom of water wil nemen, dien je één of een paar euro in te werpen. De camper die hier voor ons gestaan heeft, heeft blijkbaar meer kwh gekocht dan verbruikt, want wij hoeven niks meer in te werpen. We hebben gewoon stroom tot we weer vertrekken. We staan hier als enige, dus hebben gewoon een prima plek zo. Gratis en met prive sanitair, niet iets wat we vaak tegenkomen.

We staan aan de rand van een bos, waar verschillende paden starten. Hoe apart dat langs één van die paden om de zoveel meter een bord staat met een afbeelding van de kruistocht van Jezus.

Even verderop staan beelden, en nog wat verder staat gewoon een kerk. Midden in het bos. En nog ene. Lijkt hier wel mini-Lourdes. We kopen een kaarsje, steken die aan en wensen iets. Baat het niet dan schaadt het niet. Ook is er een soort waterbad waar je blootvoets doorheen moet stappen om te genezen. Ik denk wederom: baat het niet dan schaadt het niet. Schop mijn schoenen uit, hef mijn jurk op en volg de instructies. Het ziet er wat raar uit. Je moet zo stappen dat je steeds één voet uit het water hebt. Ik voel me John Cleese uit die ene film, maar het is voor mijn gezondheid.

Geloof het of niet, maar had ik op de wandeling er naartoe er soms best moeite mee om boven te raken…. de wandeling terug ging echt vlotjes. Echt gene zever. Toeval? Misschien. Maar toch…. merci Maria.

Het is al vrij laat als ik het avondeten klaar heb. We hebben net gegeten als er een local aan komt wandelen en vraagt of hij erbij mag komen zitten. Tuurlijk, de picknickbank is voor iedereen. Hij stelt zich voor als Michael. In zijn ene hand een blikje bier. In zijn andere hand een papieren zak met nog meer blikjes bier. Hij brabbelt er op los. Soms versta ik het, soms ook niet. Ik weet niet wiens Duits op dit moment het minst goed is, het zijne of het mijne. Net als we denken dat hij de hele avond gaat blijven en we ons afvragen wat we dan zullen doen, wenst hij ons nog een aantal keren een goede nacht.  Zigzaggend zien we hem de parking verlaten.

Donderdagochtend maken we alweer een nieuw plan. Bestemming: mediamarkt. Luc zijn gsm is hartstikke dood, en kan niet meer opgeladen worden. Geen handige timing, maar een paar weken zonder gsm is evenmin handig. Gelukkig is er zo’n 25 kilometer verderop een mediamarkt.

We hebben nog nooit zo snel beslist in een telefoonwinkel. Nu geen tijd om alle modellen op het gemak te vergelijken. Even snel nog een hoesje en screenprotector erbij (ik kén Luc, da’s echt nodig) en weer door. Navigatie aan. We vergeten Frankrijk. We zullen gewoon ons plan blijven volgen om Duitsland wat te doorkruisen.  Wel checken we snel nog even de weerapp. De komende dagen tot na het weekend nog alle dagen regen en fris op onze geplande route. De grens over en het zou droog blijven met een temperatuur tussen 20 en 25 graden. We vergeten Duitsland.

“Laat de zon in je haaaart…..”

Ver moeten we niet gaan. Een dik uur later rijden we al in Frankrijk, waar een voorzichtig zonnetje ons vergezelt. Tot ergernis van Luc zing ik voor de zoveelste keer “laat de zon in je haaaaaart,  ze schijnt toch voor iedereeeen,…..”. Ik kan er niets aan doen, het zit al dagen in mijn hoofd.

We stoppen voor een overnachting op een kleine camping in Hinsbourg. We staan hier wat hoger en kijken ver uit over het dal naar een dorpje verderop. We moeten even wachten tot de beheerder er is, of een whatsapp berichtje sturen om te vragen waar je mag staan. Ik doe dat maar krijg geen reactie. Anderhalf uur later krijg ik antwoord op whatsapp. “Hallo, ik ben aan de receptie, je kunt komen”. Wauw, dat appen was dus vrij zinloos. Maar soit, we mogen ons settelen.

Het waait hier wel hard, maar het is droog met een beetje zon.  Na het eten en de koffie gaan we aan de slag met de gsm. En als er nog tijd over is een avondwandeling. Morgen zien we wel weer verder.