Tegelijk met de zonsopgang word ik wakker. Ik schuif het gordijn wat opzij en zie een grijze lucht, takken die op en neer zwiepen en regendruppels die tegen het raam kletsen. Ik schuif het gordijn weer dicht en draai me nog eens om.

Paar uur later staan we dan toch maar op. Met lichte tegenzin. Het lijkt wel herfst. Onderweg naar de douche vraagt Luc aan de beheerder tot hoe laat je eigenlijk mag blijven. Zijn antwoord is dat je vóór 11 uur moet vertrekken. Dan moeten we haasten. Jammer wel. Gisteren hebben we tot 18 uur moeten wachten tot hij er was, alvorens we op een plek mochten gaan staan, en de volgende dag moet je al om 11 uur weg zijn. Terwijl dit nergens aangegeven stond. Met mooi weer zou dit een leukere plek zijn. Nu, met die wind, regen en kou zien we het niet zitten om nog een dagje bij te boeken.  En route maar weer.

Via de park4night app vinden we een plek langs een wijngaard, met goede reviews. Anderhalf uur rijden.  We vinden het genoeg, we zouden deze vakantie toch wat minder kilometers maken dan andere jaren. De route zetten we zonder snelweg, en het rijdt hier zalig. Landelijke weggetjes die rustig door de weides en bossen kronkelen, af en toe onderbroken door kleurrijke dorpjes.

Onderweg stoppen we in het dorp La petite Pierre. Het zou een mooi dorp zijn, dus we wandelen er eens rond. Veel huizen en gebouwen zijn inderdaad erg fraai, en met veel zorg geschilderd. We wandelen het dorp uit, tot boven waar een burcht is. Het uitzicht is hier weids, met flarden mist. Naar binnen gaan we niet. Het zou een soort museum zijn nu, als ik het goed begrepen heb, en deze cultuurbarbaren hebben daar nu geen zin in.

De camperplek is lastiger te vinden. De ingang lijkt geblokkeerd door een toeristenbus, en via de andere kant is het via een gravelpad naar boven. Het laatste stuk, dwars door de wijngaard, doe ik voor de zekerheid even te voet. Boven aangekomen staan er veel grote campers al vlak bij elkaar. Ik vraag me af hoe deze hier zo konden komen. Nog een paar kleinere campers en wat tentjes vullen het verder op. Een hele lading bejaarden krijgt op dat moment een rondleiding op het domein.

“Sfeer en gezelligeid: minpunten”

Als ik de beheerster vraag of we een plek voor de nacht kunnen krijgen, word ik al afgesnauwd voor mijn zin af is. “No. We are full!” En ze gaat weer verder. Sfeer en gezelligheid; minpunten.

Volgende dan maar. Een 5-tal kilometer verderop is weer een camping. We vinden deze probleemloos, maar allebei denken we: yuk, nee. En we draaien weer de camping af. Nog eens 5 kilometer verder is er weer ene. Verbaasd dat de navigatie bijna midden in het centrum van een dorpje zegt dat we er zijn.  We draaien de oprit op en komen bij een wijnboer via een binnenkoer in zijn achtertuin. We weten niet of we het hier lelijk of charmant moeten vinden, maar we besluiten sowieso te blijven als er nog plek is.

De boer komt al naar buiten, een vriendelijke en relaxte man, en zegt dat we er gerust nog ergens tussen mogen gaan staan. Het is geen echte camping, en ook niet groot. We staan hier met nog een stuk of 10 campers en tenten, en dan is het ook echt vol. Hoe luxe is het als wij de plek net naast het zwembad krijgen.

Het dorp zelf, Scherwiller, is niet groot. Wel weer met veel van die typische gekleurde huisjes. Ik hou er wel van. Ook van de hartjesluiken.

Terwijl ik dit typ is het half 11 in de avond. Wij zijn de enige die nog buiten zitten. En in één camper brandt nog licht. De rest lijkt al in diepe slaap. Wat we morgen gaan doen weten we nog niet. We wachten nog even het weer af. Ik zag dat het vanaf morgen ineens helemaal zou omslaan van herfstweer naar hoogzomer. Het is nu nog moeilijk voor te stellen.