Ik schrik als ik wakker word en naar buiten kijk. Zo laat al? Opstaan! Ik zit recht, kijk op m’n telefoon hoe laat het is, en zie dat het pas half 5 is. Ik kruip nog even terug onder de deken. Enkele uren later moeten we wel opstaan, want de zon schijnt recht de bus in en het voelt alsof de verwarming op 10 staat.
Lees verder
Duitsland, Oost-Vlaanderen, Ardennen……we hebben 3 camperplaatsen gevonden, en kunnen nu niet kiezen welke het wordt. We blijven 2 nachten staan, dus uiteindelijk kiezen we voor Duitsland. De andere plekken doen we wel een andere keer, eventueel als we maar één nacht gaan.
Lees verder
Slecht geslapen deze nacht. Geregeld word ik wakker en zie dan dat het nog te vroeg is om op te staan. Het enige wat ik steeds zie als ik naar buiten kijk is de volle maan. Mooi! Met dat uitzicht val ik ook iedere keer weer terug in slaap. Pas als het al licht begint te worden besef ik dat het gewoon een straatlantaarn was.
Lees verder
Het is maar langzaam wakker worden vandaag. We blijven twijfelen wat we gaan doen. Er een rustdag van maken en blijven staan? Tegen half 12 hakken we de knoop door, we gaan weer verder. We rollen de luifel terug op, laden de spullen in, doen de klusjes, draaien de stoelen om, en om 10 voor 12 rijden we de camping af. Dat ging snel.
Lees verder
Onderweg naar de volgende bestemming staar ik wat uit het raam en neem de omgeving in me op. Net als ik beslis dat ik Aragón niet zo fascinerend vind als Navarra, laat de regio zich plots van een andere kant zien. De weidse platte, en daardoor soms wat saaiere, uitzichten hebben plaats gemaakt voor ruigere rotsige kloven en ravijnen. Na bijna iedere bocht lijkt het landschap weer te wisselen. De droogte is wel overal zichtbaar, en zal hier regelmatig natuurbranden veroorzaakt hebben. We passeren verschillende bergwanden met zwartgeblakerde bomen. Al rijdend probeer ik wat foto’s te maken, (als passagier uiteraard, ik zit niet aan het stuur) stoppen doen we nu niet.
Lees verder
Woensdagavond laat bedenken we dat we wel eens ‘op weekend’ kunnen gaan. Via de site van campspace kijk ik of er nog leuke plekken beschikbaar zijn, het liefst dichtbij. Het is al even geleden dat we via die site geboekt hebben, dus ik had niet meteen door dat een reservering niet direct vaststaat, maar eerst voorgesteld wordt aan de verhuurder. Ja slim zeg, ’s nachts een aanvraag sturen voor de volgende middag. Waarschijnlijk lezen ze dit pas als ons ‘weekend’ alweer voorbij is. Tot onze verbazing krijgen we vrij snel een berichtje terug dat we welkom zijn.
Lees verder
Ik sta vroeg op. De dag begint nog wat grijzig, maar je kunt al zien dat het beter weer gaat worden. Ruim voor we officieel van de camping af zouden moeten, zijn ze we alweer vertrokken. We rijden nog een klein stukje zuidelijker. Onderweg krijgen we zóveel zon dat het ons duidelijk wordt dat we de voorruit eens moeten afwassen. We komen op een weg die ons slingerend door de Pyreneeën leidt. Wat een prachtige route. Soms krijg ik het even benauwd, als ik langs me kijk en zie dat het daar stijl naar beneden gaat. Ik geef Luc instructies om, wat er ook gebeurd onderweg, géén manoeuvre naar rechts te maken. Op een paar plaatsen maken we een stop. Eén keer voor een paar boodschappen, maar de andere keren om even voluit de omgeving in ons op te nemen.
Af en toe een huisje tegen de berg, of een klein dorpje. Een rivier die af en toe vriendelijk glinsterend naast je kabbelt, maar een eind verderop woest doorheen een diepe kloof gaat. Bergtoppen gehuld in mist, en zonverlichte bergtoppen, brugjes, groen en intimiderende rotswanden. En dan ineens is de rivier groen. En blauwig. En turquoise. Hoe ongelooflijk mooi is dat! Wat een onverwacht kadootje. Ik maak, uiteraard, een hoop foto’s. De kleuren zijn echt zo. Ik heb de foto’s niet bewerkt. Had ik al gezegd dat het hier prachtig is?
Lees verder
Coffee & Campfires 