Het wordt al vroeg warm in de bus. Ik sla het dekbed weg en schuif het gordijn opzij. De zon! En niet zo’n beetje. Ik baal er al wat van dat we ons verslapen hebben maar zie dan op m’n gsm dat het nog maar 7 uur is. Ik draai me nog heel even om maar slapen lukt niet meer. Voorzichtig stap ik naar buiten en blijf even afwachtend staan. Niks. Geen muggen, geen knutjes, gewoon niks. Zalig. We drinken onze koffie buiten, zonder hysterische bewegingen.
Lees verder
En dan heb je ineens een ochtend dat je allebei pas om 10 uur wakker wordt! Een groot deel van de kampeerders is al vertrokken, maar daar hebben we gewoon doorheen geslapen dan. Er staan nog enkele campers en caravans en er arriveren zelfs al een paar nieuwe. We doen op ons gemak, we moeten nog bedenken of we nog een nachtje blijven of niet. Binnen 1 kilometer is een buurtsuper waar we naartoe kunnen wandelen, avondeten inslaan, en dan vanavond de grill aansteken in de kota. Aanlokkelijk idee, maar de regen en de koude wind zorgen ervoor dat we dan toch maar inpakken en verder rijden. Bij de buurtsuper slaan we wat eten en een wandelstok in. Niet zomaar een stok. Een stok met ingebouwd kompas. Ik zweer het je…. wij verdwalen nooit meer tijdens wandeltochten.
Lees verder
Ook hier nog muggen vannacht, maar een heel stuk minder dan de nacht ervoor. Ik heb goed geslapen, Luc wat minder. We staan hier ook best mooi in Gargnäs aan een meer en de voorzieningen zijn hier voldoende en verzorgd. Toch zullen we het wederom bij 1 nacht houden, vanwege die muggen. Al had ik er zelf nu niet zo’n last van, Luc maakt er olifanten van.
Lees verder
Wat een intense nacht. Wat een pittige nacht. Wat een onvergetelijke nacht. En vooral ook, wat een korte nacht! Als je het al een nacht kunt noemen. Slapen kwam er amper van. Rond half 5 dan eindelijk doodop in slaap vallen, maar voor de klok van 6 alweer ̶f̶r̶i̶s̶ ̶f̶r̶u̶i̶t̶i̶g̶ ̶v̶r̶o̶l̶i̶j̶k̶ onder de douche staan.
Lees verder
‘Zullen we nog effe een foto gaan maken bij de kerstman en dan verder rijden?’ ‘Oké!’ Als we er aankomen is de stoel van de kerstman leeg. Hij heeft net even plaspauze. Intussen zien we bordjes dat het verboden is om zelf foto’s te maken. Uiteraard kun je het wel ter plekke laten doen maar we vinden de prijs absurd hoog, iets van 40 euro. Zó graag gaan we nu ook weer niet op de foto. Dan maar naar de rendieren, dat was gisterenavond ook gesloten. Voor slechts 7 euro per persoon mag je die beesten een tak met blaadjes voeren.
Lees verder
Later vertrokken dan eigenlijk de bedoeling was, maar tegen een uur of 4 in de namiddag komen we dan toch in Haparanda aan. Een Zweedse gemeente, waar de Noordelijkste Ikea vestiging is, aan de grens met Finland. Natuurlijk springen we ook heel even daar binnen. Het is waarschijnlijk een van onze snelste Ikea bezoekjes. We hebben ook niet echt iets nodig, en willen nog een klein beetje verder rijden vandaag. We staan dan ook aan de zelfscan met enkel wat geurtheelichtjes, en hopen dat de muggen daar niet van houden.
Lees verder
Vandaag ben ik al heel vroeg wakker. Té vroeg eigenlijk. Echt slapen lukt niet meer. Ik zet vast een fluitketel water op, ondertussen was ik me en kleed me aan. Ik laat Luc nog wat verder slapen, en ga met m’n koffie een tijdje in één van de hutten aan het water zitten. Het is stil zo, er is verder niemand.
Lees verder
Met het prachtige uitzicht vanuit het slaapkamerraam in slaap vallen, en wakker worden met uitzicht op een zonnig blauw meer. De Loppis is nog niet open dus we zetten eerst koffie. Om 10 uur wandelen we er naartoe. In een mooie grote houtschuur staan een dertigtal tafels uitgestald vol ouwe en nieuwe ‘rommel’. De eigenaar heeft zelf een deel te koop staan en verhuurt de andere tafels. We kijken wat rond maar zien eigenlijk niks wat we zouden willen kopen. We ruimen de bus in en gaan weer op pad. Vandaag nog eens proberen wat kilometers te maken.
Lees verder
Ik schrik als ik wakker word en naar buiten kijk. Zo laat al? Opstaan! Ik zit recht, kijk op m’n telefoon hoe laat het is, en zie dat het pas half 5 is. Ik kruip nog even terug onder de deken. Enkele uren later moeten we wel opstaan, want de zon schijnt recht de bus in en het voelt alsof de verwarming op 10 staat.
Lees verder
Het plan van vandaag was veel kilometers maken. Omdat de slagboom enkel met gepast kleingeld werkt, zoek ik muntjes bijeen en loop er alvast mee richting slagboom. Die was de hele tijd dicht, maar net nu staat ie omhoog. We zien niemand. Even twijfelen we of we ergens iemand moeten gaan zoeken van de camping, en het doorgeven, maar dan halen we onze schouders op en rijden gewoon weg. De 15 euro’s gaan terug in het potje. Een financiële meevaller mag onderhand ook wel eens. En het is een mega camping van een keten, geen klein boerke, zo verdedigen we onszelf.
Lees verder
Coffee & Campfires 