De laatste plaatjes van deze vakantie. Ik kan er niet veel meer van maken. Nadat we gisteravond, na het cafébezoekje, weer aan onze bus waren, begon het opnieuw te gieten. Het plan om nog buiten te zitten met een kampvuurtje daarmee wegspoelend.
Lees verder
Hoe verder we richting huis rijden, hoe grijzer ons uitzicht wordt. We gaan zelfs even helemaal de mist in. Miezerige regenbuien wisselen af met hevige regenbuien, en de landschappen glijden onzichtbaar voorbij.
Lees verder
Woensdagavond laat bedenken we dat we wel eens ‘op weekend’ kunnen gaan. Via de site van campspace kijk ik of er nog leuke plekken beschikbaar zijn, het liefst dichtbij. Het is al even geleden dat we via die site geboekt hebben, dus ik had niet meteen door dat een reservering niet direct vaststaat, maar eerst voorgesteld wordt aan de verhuurder. Ja slim zeg, ’s nachts een aanvraag sturen voor de volgende middag. Waarschijnlijk lezen ze dit pas als ons ‘weekend’ alweer voorbij is. Tot onze verbazing krijgen we vrij snel een berichtje terug dat we welkom zijn.
Lees verder
‘Moeten we onderhand niet eens vertrekken?’ vraagt Luc met een schuin oog op zijn horloge, ten teken dat het tijd is. Ik zeg dat het anderhalf uur rijden is volgens mijn navigatie. Dus een uur en 3 kwartier als ik wat extra oponthoud meereken. Het is kwart over 12, dus geheel volgens plan op tijd om om 14 uur de camping op te rijden. ‘Kun jij nadenken dan?’ vraagt hij ongelovig. ‘Iémand van ons moet dat doen hè’ , bijt ik terug terwijl ik nog snel een instructiebriefje krabbel voor de thuisblijvers.
Lees verder
“Mam, ik kom jullie even uitzwaaien. Hoe laat vertrekken jullie”? Morgenvroeg. “Maar heb je een richtuur dat jullie vertrekken?” Ja, morgenvroeg, na de koffie en de laatste dingetjes inpakken. “Maar je weet niet precies hoe laat”? Gewoon, ergens in de voormiddag. “Dan kom ik om 10 uur even langs, dan zullen jullie er nog wel zijn”? Ja hoor, en anders wachten we, tot morgen!
Lees verder
Zondagochtend, het weer is veranderd. De zon schijnt, de lange mouwen kunnen ingewisseld voor korte, en het is zalig zo aan het riviertje. Rond de middag moeten we van de camping af, zonde.
Reserveren. Het is iets wat we zelden doen. Voor mij past het niet bij het reizen met een camper. Maar door alle corona maatregelen ben je al bijna verplicht je plekje op voorhand vast te leggen. Gelukkig was onze keuze nog beschikbaar en ik reserveerde de plek voor een lang weekend. Liefst nr. 17, de allerlaatste plek op de strook langs het water, maar anders was een andere plaats ook goed, als het maar aan het water was. Vrijdag rond de middag vertrokken we richting Hotton. Ergens ook wel relaxed, wetend dat je sowieso ergens leuk gaat staan.
Lees verder
Deze maandag worden we wakker terwijl de regen zachtjes op het dak tikt. Dat heeft altijd wel iets gezelligs. We blijven nog even liggen, maar als dan een flauw zonnetje doorkomt staan we toch maar op. Vandaag is het alweer tijd om in te pakken en naar huis te gaan. We drinken buiten koffie, en het begint echt mooi weer te worden. Wat een geluk hebben we daarmee gehad dit weekend.
Lees verder
2020. Begin maart. Voor één keer eens niet last-minute, maar al weken vantevoren dat ik de bus helemaal schoongemaakt had, uitgeruimd en weer netter ingeruimd. Klaar om er nog eens op uit te trekken. En toen kwam de lockdown.
Het voorjaar ging voorbij, de zomer ging voorbij, en de bus bleef thuis. Het was niet het moment om rond te gaan toeren. Heel jammer, maar het was nu eenmaal niet anders. Buitenlandse plannen werden geschrapt, maar ook de plannen om dan maar naar een camping in eigen land te gaan. De leukste waren allemaal volzet. Maar dan kwam ik per toeval een geschikte plek tegen. Iemand verhuurde een stuk bos van 4 ha. En we moesten er niet de grens voor over, zelfs niet buiten onze eigen provincie. En ook niet onbelangrijk, we zouden er maar alleen staan. Nog coronaproofer kon het niet. ‘Zullen we……? Ja, we zullen.’
Lees verderZoals wel vaker als we met de camper weg zijn word ik vroeg wakker. Kwart na 4, het is nog donker. Het lukt niet meer om te slapen. Gelukkig lig ik aan de raamkant, dus ik kijk maar wat naar buiten. Het heeft altijd wel iets, zo’n riviertje. Half 5, kwart voor 5, half 6,…. De zon komt op, en geeft mooie glinsteringen in het water. Tegen half 8 lijkt het me een goed moment om dan maar op te staan. Prompt val ik in slaap en als ik mijn ogen weer opendoe is het ineens al half 10.
Coffee & Campfires 