De walnotenboer kunnen we deze ochtend nergens vinden. Bij de woonboerderij aanbellen en dan storen op zijn laatste werkdag voor zijn vakantie begint wil ik ook niet, dus we vertrekken zonder au revoir te zeggen.

We gaan vandaag alweer niet ver rijden. Het dorpje dat ik in de navigatie heb gezet is maar zo’n 60 km verderop. Door de kronkelige wegen, en een fikse stortbui onderweg doen we hier toch nog wel een dik uur over. Zon en regen wisselen elkaar voortdurend af. Het ene moment kijk je uit over bergen gehuld in een grijze laag miezerregen, het andere moment passeren zonnige groenbegroeide heuvels. Het wordt wel steeds mooier aan deze kanten. Op de droge momenten, als ik mijn raam open heb, trek ik af en toe eens een foto.

Algauw bereiken we het middeleeuws dorpje tegen een bergwand, vlak naast de Dordogne rivier. Net voorbij het centrum is een camping , en we gaan een kijkje nemen. Bij het oprijden valt het wat tegen. Wat een drukke camping. Het eerste wat opvalt is de kale vlakte waar een hoop grote frigo’s op wielen geparkeerd staan, netjes in rijen. Niet ons ding. Het is goedkoper dan op de eigenlijke camping gaan staan, maar een leuke plek vinden wij belangrijker. We melden ons aan bij de receptie , en dit is de eerste keer dat we onze covid-safe document moeten laten scannen. Uiteraard geen probleem. En we hebben geluk. Op mijn vraag of er toevallig aan het water nog een plekje is, knikt hij bevestigend. ‘Helemaal op het einde van de rij, ga maar kijken of je het daar leuk vindt.’ Niet verwacht hier, maar het is een supergave plek. Vanuit onze keuken (slash woonkamer slash terras) kijken we direct uit op de rivier. Vanuit onze slaapkamer hebben we zicht op een kasteel, een rotsig gebergte en een wei. Ja hoor, we zullen het hier wel even uithouden.

Na de late lunch trekken we onze wandelschoenen aan om het dorpje te gaan verkennen. Ver is het niet lopen vanaf de camping. Ondanks dat het hier toch redelijk toeristisch is, valt het nog mee qua drukte. Een lager gelegen straatje vol winkeltjes, restaurantjes en terassen, en hoger gelegen tegen de rotswand staan verschillende woonhuizen. Alles in dezelfde oude stijl, sommige met een terras van waaraf je een panoramisch uitzicht moet hebben. Geregeld staan we even stil voor een foto te trekken, ik blijf mooie dingen zien. (warning: fotospam)

We snuisteren wat rond in een paar kleine winkeltjes, zonder iets te kopen. Ik heb een paraplu meegenomen, maar het is niet nodig. We hebben zon, en zoeken een tafel in de schaduw op een terras.

We wandelen terug naar de camping, en vinden nog steeds dat we het allermooiste plekje van de hele camping gekregen hebben. Het is al laat als ik het eten op tafel zet. En donker. Op de gok eten we onze borden leeg. Het begint al iets af te koelen, maar het is nog best lekker zo buiten. We zien de rivier niet meer, maar horen ‘m nog wel. In de verte schijnt de maan, boven het verlichte kasteel op de berg. In het schijnsel van onze stormlamp drinken we er nog eentje. Of twee. En met die uil… alweer met die uil op de achtergrond.