Slecht geslapen deze nacht. Geregeld word ik wakker en zie dan dat het nog te vroeg is om op te staan. Het enige wat ik steeds zie als ik naar buiten kijk is de volle maan. Mooi! Met dat uitzicht val ik ook iedere keer weer terug in slaap. Pas als het al licht begint te worden besef ik dat het gewoon een straatlantaarn was.
Lees verder
Ik word pas wakker als Luc het water al bijgevuld heeft, en de koffie klaar is. Zo vast heb ik geslapen. Als ik naar buiten kijk snap ik waarom. Alles is nat, en niks slaapt zo goed als met regen dat op een dak tikt.
Lees verder
Alweer dat fantastische uitzicht als we opstaan. Met het enige verschil dat het nu geen strakblauwe lucht is, maar eentje met een gemoedelijk wit wolkendek. Het is een paar graden frisser dan gisteren maar, zeker voor ons, nog warm genoeg. Nog even ontbijten in dit decor, en dan is het weer tijd om in te pakken. Hoe tof het hier ook is, het is wel serieus overpriced. Eigenlijk is het enkel het uitzicht wat het voor ons de moeite maakte. Met een gesloten terras/bar/restaurant, de toiletten en douches in een container, geen mogelijkheid om grijs water te lozen en kraanwater aan te vullen, is 35 euro per nacht in het laagseizoen echt wel teveel. Maar bon, ’t is vakantie.
Lees verder
En óf dat de moeilijkste wegen naar de mooiste bestemmingen leiden. We staan op bijna 800 meter hoogte, en hebben een panoramisch uitzicht. Het is echt fantastisch hier. Jammer dat het op foto’s nooit zo lukt om diepte weer te geven.
Lees verder
We worden maar langzaam wakker vandaag. We drinken koffie onder ons luifeltje, dat nog helemaal nat is van gisteren. Een waterig zonnetje probeert door te breken, maar het is nog fris. Niets wijst erop dat het vandaag weer heel warm gaat worden.
Lees verder
Ik lig aan de raamkant, en het eerste wat ik doe als ik wakker word is naar buiten kijken. Het is nog donker, maar vaag zie ik de contouren van de bergen, en een donkere vlakte daar tussenin. Ik sluit nog even mijn ogen, maar slapen lukt niet meer. Buiten beginnen de bergen steeds meer vorm aan te nemen. De donkere vlakte kleurt langzaam blauw. De zon begint op te komen, ik spring uit bed. Nu is dat springen niet echt letterlijk. In feite kruip ik over Luc heen, om dan met m’n benen over het randje bungelend, het afstapje zoekend, naar beneden te glijden.
Lees verder
Onderweg naar de volgende bestemming staar ik wat uit het raam en neem de omgeving in me op. Net als ik beslis dat ik Aragón niet zo fascinerend vind als Navarra, laat de regio zich plots van een andere kant zien. De weidse platte, en daardoor soms wat saaiere, uitzichten hebben plaats gemaakt voor ruigere rotsige kloven en ravijnen. Na bijna iedere bocht lijkt het landschap weer te wisselen. De droogte is wel overal zichtbaar, en zal hier regelmatig natuurbranden veroorzaakt hebben. We passeren verschillende bergwanden met zwartgeblakerde bomen. Al rijdend probeer ik wat foto’s te maken, (als passagier uiteraard, ik zit niet aan het stuur) stoppen doen we nu niet.
Lees verder
Een beetje misleidend is deze eerste foto wel. Na onze woestijntrip kozen we een camping uit, om al het stof eens goed weg te kunnen spoelen. M’n haren voelden bijna als dreadlocks. We belanden in Ejea de los Caballeros, een gemeente in de regio Aragon.
Lees verder
Al voor de klok van 8 uur sta ik koffie te zetten. We drinken er snel eentje, en de rest is om mee te nemen voor onderweg. We gaan naar Bardenas Reales, een natuurgebied een klein eindje verderop. Bij een informatiecentrum halen we een plattegrond, en we kunnen op pad. Bardenas Reales is een semi-woestijn gebied. We weten allebei niet zo goed wat we ons hierbij voor moeten stellen. Een woestijn is nu niet de eerste associatie die je krijgt bij Spanje.
Lees verder
Rond half twee rijden we de camperplek op. Het is gewoon een strook grind, waar je gratis mag overnachten, maar het decor is fantastisch. We staan aan de grotwoningen van Arguedas. Er zijn heel veel van deze woningen, maar er is maar een beperkt gedeelte te bezoeken. Vroeger woonden hier mensen die zich geen woning konden veroorloven. Voor we aan de niet zo lange klim naar boven beginnen, zetten we eerst onze stoeltjes in het reepje schaduw naast de bus. Puffend en zwetend, wachtend tot het heetst van de dag voorbij is. We snappen dat ge-siësta van de Spanjaarden wel.
Lees verder
Coffee & Campfires 