Slecht geslapen deze nacht. Geregeld word ik wakker en zie dan dat het nog te vroeg is om op te staan. Het enige wat ik steeds zie als ik naar buiten kijk is de volle maan. Mooi! Met dat uitzicht val ik ook iedere keer weer terug in slaap. Pas als het al licht begint te worden besef ik dat het gewoon een straatlantaarn was.
Lees verder
Ik word pas wakker als Luc het water al bijgevuld heeft, en de koffie klaar is. Zo vast heb ik geslapen. Als ik naar buiten kijk snap ik waarom. Alles is nat, en niks slaapt zo goed als met regen dat op een dak tikt.
Lees verder
Luc heeft het koud deze ochtend, en trekt een extra vest aan. Ik vind het met de temperatuur nog wel meevallen eigenlijk. Een jas of iets anders met lange mouwen is overbodig. Ik pak m’n toiletspullen, zuivere kleren en handdoeken in. “Ik wacht wel af wat jij van de douches vindt “, zegt Luc. “Misschien sla ik wel over met deze kou, heb er nu helemaal niet zo’n zin in”. De douches zien er tof uit, in dezelfde stijl als de rest van de camping. Een houten gebouw, een natuurstenen vloer, in ieder hokje hangt een grote regendouche aan een dikke eiken balk. Veel en warm water, het is zalig. Zo’n douche zou ik thuis ook nog wel willen. Als ik terug aan de bus kom, steek ik m’n duim op naar Luc. “Gewoon dóen man, je krijgt er geen spijt van!”
Lees verder
Het is maar langzaam wakker worden vandaag. We blijven twijfelen wat we gaan doen. Er een rustdag van maken en blijven staan? Tegen half 12 hakken we de knoop door, we gaan weer verder. We rollen de luifel terug op, laden de spullen in, doen de klusjes, draaien de stoelen om, en om 10 voor 12 rijden we de camping af. Dat ging snel.
Lees verder
“Gaan we samen of apart douchen?” vraag ik als we ontbeten hebben. “Doe maar apart”, zegt Luc, “de douches zijn hier erg krap. Ga jij maar eerst, dan laad ik vast in en ga ik als jij terug bent.” Met mijn tas spulletjes ga ik naar het 8-hoekig sanitair gebouw. De douches zijn gedateerd, volgens mij typisch jaren ’80, maar goed onderhouden. Het water is lekker warm, wat wel zalig is op deze frisse ochtend. Terug aan de bus geef ik Luc wat tips mee. “Als het bij de herendouches hetzelfde ingericht is als bij de dames, dan moet je de middelste douche nemen, die is ruim. De hendel van de kraan draai je helemaal naar links voor goed warm water.” Kwartiertje later komt ie frisgewassen maar klappertandend terug. Er was een loodgieter aan het werk bij de herendouches, en zodoende moest ie het doen met een straal ijskoud water. In ieder geval kunnen we nu verder rijden met een goed wakkere chauffeur.
Lees verder
De dag begint bewolkt, maar toch ook zonnig. We kijken uit over een weidse vlakte. Vanwege de wind moeten we snel onze koffie leeg drinken voor ie koud is.
Lees verder
Alweer dat fantastische uitzicht als we opstaan. Met het enige verschil dat het nu geen strakblauwe lucht is, maar eentje met een gemoedelijk wit wolkendek. Het is een paar graden frisser dan gisteren maar, zeker voor ons, nog warm genoeg. Nog even ontbijten in dit decor, en dan is het weer tijd om in te pakken. Hoe tof het hier ook is, het is wel serieus overpriced. Eigenlijk is het enkel het uitzicht wat het voor ons de moeite maakte. Met een gesloten terras/bar/restaurant, de toiletten en douches in een container, geen mogelijkheid om grijs water te lozen en kraanwater aan te vullen, is 35 euro per nacht in het laagseizoen echt wel teveel. Maar bon, ’t is vakantie.
Lees verder
En óf dat de moeilijkste wegen naar de mooiste bestemmingen leiden. We staan op bijna 800 meter hoogte, en hebben een panoramisch uitzicht. Het is echt fantastisch hier. Jammer dat het op foto’s nooit zo lukt om diepte weer te geven.
Lees verder
We worden maar langzaam wakker vandaag. We drinken koffie onder ons luifeltje, dat nog helemaal nat is van gisteren. Een waterig zonnetje probeert door te breken, maar het is nog fris. Niets wijst erop dat het vandaag weer heel warm gaat worden.
Lees verder
Ik lig aan de raamkant, en het eerste wat ik doe als ik wakker word is naar buiten kijken. Het is nog donker, maar vaag zie ik de contouren van de bergen, en een donkere vlakte daar tussenin. Ik sluit nog even mijn ogen, maar slapen lukt niet meer. Buiten beginnen de bergen steeds meer vorm aan te nemen. De donkere vlakte kleurt langzaam blauw. De zon begint op te komen, ik spring uit bed. Nu is dat springen niet echt letterlijk. In feite kruip ik over Luc heen, om dan met m’n benen over het randje bungelend, het afstapje zoekend, naar beneden te glijden.
Lees verder
Coffee & Campfires 