‘Zullen we ergens een biertje gaan drinken?’ vraagt Luc, terwijl we de tafel afruimen na onze late brunch. ‘Of iets kerstigs doen?’ opper ik. Tenslotte is het voor het eerst sinds lang dat ik vrij ben in deze periode. “Durbuy dan? Het is wel al laat, half 2 al, maar dan blijven we overnachten. Zijn we nog eens weg met de bus.”

We hebben een klein uurtje nodig om allebei te douchen, een voorraadje koffiebonen te malen, wat nodige spullen bijeen te rapen en de thuisblijver instructies te geven wat de kippen betreft.

De weersvoorspellingen deze dagen zijn niet goed, maar gelukkig is het wel droog. De temperatuur valt ook nog mee voor de tijd van het jaar, al staat er wel redelijk wat wind. Tegen half 5 rijden we Durbuy binnen. We zijn niet de enige met dit plan vandaag. We staan de meeste tijd stil, en zien iedereen zoeken naar een parkeerplek. Wat is het ook een idioot plan om net nú naar hier te komen. Durbuy is vol, en de camperplaats zal dus ook wel vol zijn. We moeten een plan B bedenken. De laatste 900 meter leggen we in een kwartier af, en tot onze grote verbazing is de camperplaats niet volzet. De parkwachter wijst ons een plaats in de middelste rij aan. In mijn beste Frans vraag ik of er geen plek meer is langs het water. De man zegt dat die plekken duurder zijn, en eigenlijk al volzet. Tenzij we geen stroom hoeven, dan kunnen we doorrijden naar achter en wél aan het water staan. En dan is de plek zelfs ineens goedkoper dan middenin. Wat een mazzel. We parkeren de bus, betalen en bedanken de man, en dan eerst een koffie.

Apart. Zo een drukte in het stadje, en dan hier lekker rustig kunnen staan, terwijl op de weg naast de camping de auto’s nog een kilometer of verder geparkeerd staan. Ik maak snel een paar foto’s voor het daarvoor te donker is.

Het is maar een klein stukje wandelen naar het centrum. We hebben nog steeds geluk met het weer. Het is sfeervol verlicht en er heerst een gezellige drukte. De kerstmarkt zelf is groter dan de vorige keer dat we er waren, maar dat is ook al lang geleden. Terrasjes zijn vol, wachtrijen bij de talrijke eet- en drank kraampjes, een kermis, standen met prullaria en een tijdelijke schaatsbaan. Toch vind ik het leuker om gewoon door de steegjes te slenteren.

Durbuy is het kleinste stadje, wat betekent dat we het wel weer gezien hebben. In een schattig en heerlijk geurend winkeltje koop ik nog een stuk zeep. Ik shop nooit veel, maar dat is één van die dingen die ik zelden kan weerstaan. Net zoals kaarsen. En koffiemokken. En sieraden. En verf. Enzo. Maar vandaag hou ik het bij 1 stuk zeep. Aan een kerstkraam bestellen we nog een broodje hamburger, die we al wandelend richting bus verorberen. (Luc vindt dat ik ‘opeten’ moet schrijven, want ‘verorberen’ klinkt stom. Ik laat het maar zo.)

In de bus is het koud. Luc steekt de gaskachel aan, we gieten een koffie in, en in geen tijd is het al wat warmer. Het is pikdonker hier nu. We nemen een schaaltje van zoons’ huisgemaakte tiramisu als dessert, en als afsluiter giet ik een glaasje wijn in. Luc pakt zijn eerste plan terug op. Een biertje.