We worden wakker en krijgen foto’s binnen van dikke pakken sneeuw, die het thuisfront via whatsapp stuurt. Ohja, da’s waar ook, het zou hier de hele nacht sneeuwen. Nieuwsgierig veeg ik de condens van het slaapkamerraam, kijk naar buiten en….. zie een zielig dun laagje poedersneeuw. Beetje teleurstellend. We draaien ons nog een keertje om. Als de sneeuw niet wil blijven liggen doen we het zelf wel.

Het is koud in de bus, we zetten koffie en de gaskachel aan. Ik maak dan toch maar een foto van óns winterdecor, maar echt indruk maak ik er niet mee. Het miezert heel lichtjes sneeuw, dus we ontbijten in de bus. Even overwegen we om er een dagje bij aan te plakken. Misschien wordt het straks wel mooi wit hier. Maar ik moet m’n auto eigenlijk nog ophalen bij de garage, zaterdagmiddag weer werken, … We gaan toch maar vandaag voorzichtig de baan op. Onderweg begint het steeds harder te sneeuwen.

In Hasselt Kiewit parkeren we de bus, om toch nog even van de sneeuw te profiteren. Het sneeuwt weer dikke vlokken, en we kiezen een wandelroute van zo’n 3,5 kilometer. De verse sneeuw kraakt onder onze schoenen, dit weer is zalig. Aan het eind van de wandeling vinden we dat hier een warme choco bijhoort. Bij de plaatselijke taverne bestel ik er 2. Met slagroom. Helaas is hun automaat kapot, en zit er niks anders op dan koffie. Ook goed.

Nu, tegen de schemering, zijn we op weg naar huis. We zouden er al kunnen zijn, maar de weg is spiegelglad. En het is ook nog eens midden in de spits. Met onze Ford als glijmiddel schuiven we aan max. 20km/uur huiswaarts. Ach, het maakt ons ‘doordeweeks weekendtripje’ gewoon wat langer.