Twee dagen vrij, maar eigenlijk toch nog eens naar de groothandel moeten voor het werk. Dan maar het noodzakelijke aan het aangename koppelen.

Op maandagmiddag pak ik wat kleren en toiletspullen in, en ga Luc oppikken op zijn werk. Het plan is om vanavond, na het inkopen, nog eens aan de Maas te overnachten, op een camping waar we al eerder geweest zijn. En dan ’s avonds  in het aangrenzend restaurant iets te eten. Onderweg google ik er naar en kom, rijkelijk laat, tot de ontdekking dat dat op maandag en dinsdag gesloten is. Jammer. Dan vergeten we ook maar meteen die hele camping. Vijfentwintig euro voor een nachtje alleen maar in ons busje te slapen vinden we wat overdreven.

En verklaar ons voor gek, maar we vinden op de terugweg naar huis alsnog een plekje. Op nog geen 18 km van huis. Postel. Een grote parking, waar nu bijna niemand staat. Heel rustig aan de rand van het bos. Het is al donker als we onze bus op de blokken rijden.

We hebben, behalve wat broodjes en kaas, geen ander eten ingeslaan dus we gaan iets eten in een taverne op een minuutje wandelen vanaf de parking. Het is maandagavond dus er zijn niet zoveel klanten in de zaak. Luc bestelt een stoofvlees met Postels bier, ik een broodje vegetarische hamburger. De zaak ruikt een beetje muffig, zoals een grootmoeders’ kast. Maar het ziet er gezellig uit en de bediening is vriendelijk.

Na nog een drankje in de bus gaan we slapen. Tis ongelooflijk stil hier. Maar dankzij de volle maan en de vele straatlantaarns op deze parking niet echt donker. Er staat nog een auto met een hele kleine caravan erachter die hier ook overnacht. Een stationwagen die hier parkeert en blijft slapen, en een vrachtwagenchauffeur die zijn rust komt nemen.

Al heel vroeg in de ochtend, zo rond half 5, beginnen de eerste hanen te kraaien. In deze omgeving, op deze parking, lopen heel veel hanen los rond. Ik weet niet waarom. Ik vermoed dat ze hier allemaal gedumpt worden. Zoveel verschillende rassen en mixen, en zowel oudere als piepjonge haantjes. Wij hebben er geen last van. We horen ze, maar slapen weer gewoon verder. We slapen zelfs lang uit.

Na een langzame start met een kan koffie en een broodje kaas is het tijd om de wandelschoenen te strikken. We zijn nog keilui, en even twijfelen we om de wandeling van 2,9 km te gaan doen, maar resoluut kiezen we de wandelroute uit van 10 kilometer. Het is fris, het waait wat, maar het is droog en het blijft droog. Wat een geluk.

Terug aan de bus zetten we nog wat koffie, drinken nog wat koffie, en draaien dan de bus weer richting huis. Een superkort tripje, maar we nemen ons voor dit toch vaker te doen. Het moet niet altijd ver weg zijn.