Een beetje te laat, maar alsnog een samenvatting van onze 10e dag. Met tegenzin, dat wel, maar anders is ons ‘reisdagboek’ ook niet compleet.

Het was in de voormiddag nog oké. We zagen er de humor wel van in. Een gratis ‘camperplaats’, een fantastisch uitzicht aan de ene kant op (lavendel)velden en de bergen.

Een uitzicht aan de andere kant op het stadje bovenop de berg. En op de rotzooi van de garagist, maar soit. We hadden koffie, dus we zouden de wachttijd wel doorkomen. Als ontbijt wat houdbare voorverpakte sneetjes roggebrood, die ik in de bus had gelegd ‘in geval van nood.’ Vandaag was dat het geval. Niet echt lekker, maar hey…. straks om 14 uur kunnen we weer weg, en dan kopen we wel ergens een stokbrood.

We verschuiven onze stoelen steeds om in de schaduw te kunnen blijven zitten. Het is snikheet, en er is een klein randje schaduw net naast de bus. Ik voel dat ik goed zit te verbranden, maar nog even volhouden. We kunnen ook niet echt weg, we moeten hier zijn als de bus nagekeken wordt. Als we om 15 uur nog niemand gezien hebben gaat Luc nog eens navraag doen. De garagist zelf is ronduit onbeleefd. Zegt geen goedendag, kijkt ons niet eens aan, en is ook geen enkele keer komen vragen of we misschien iets nodig hadden. Maar de monteur zou onderweg zijn, nog een half uur geduld hebben. Ruim twee uren later, toen we vonden dat dat half uurtje al ruimschoots overschreden was, ben ik terug gegaan. Met de smoes dat de verzekering had gebeld, en dat ze de naam en het adres van de monteur wilden weten die langs zou komen. En of het een monteur van Ford was. De garagist legde uit, in z’n beste Engels, dat hij zelf een garage had. En dat de bus in zijn garage nagekeken zou worden. Normaal had hij een tiental monteurs aan het werk, maar vandaag toevallig maar 2, en die hadden het veel te druk. Om 18 uur zou de zaak sluiten, dus hij zou ons morgen wel naar een andere garage slepen indien nodig. Ik vond dat we geduldig genoeg geweest waren door 25 uren braafjes te wachten op z’n parking, en had geen zin in nog eens een nutteloze dag, dus ik was niet akkoord. Daarbij, we hebben de hele dag bij z’n zaak gezeten, zo druk was het er écht niet geweest. Na wat discussies beloofde hij dat de bus gefixt zou zijn vóór 18 uur.

En jawel, om 10 minuten voor 6 komt er een monteur aangelopen. Hij start de bus, en maakt een testritje. Na een paar minuten komt ie terug, en meldt dat alles oké is. We gaan naar binnen waar de eigenaar het vertaalt voor ons in Engels. Er was niks aan de hand. We kunnen vertrekken. Voor de zekerheid checken we dit even bij de verzekering, maar dan mogen we inderdaad gaan. Als er opnieuw iets is moeten we maar weer bellen. Ik vertrouw het niet helemaal, dat lampje in de bus is niet voor niks een paar keer gaan knipperen terwijl de motor minder vermogen krijgt. Maar we willen hier ook zeker niet langer blijven staan.

We starten de bus en vertrekken. We vragen niet eens meer of we die ‘reparatie’ ook nog moeten betalen. We stellen de route in op Apt. Dat is maar een 25-tal kilometers verderop, en daar zit een officiële Ford-dealer. Moest er alsnog iets aan de hand zijn onderweg, dan kunnen we maar beter daar in de buurt zijn.

We rijden weer hele mooie wegen, met schitterende uitzichten. Het feit dat we nog steeds niet weten wat er nu eigenlijk met de bus scheelt maakt de rit nog net iets spannender.

Tegen de avond vinden we een camping in Apt. Net aan de rand van het centrum. We worden hartelijk begroet door de uitbater, en ik mag liegen over mijn leeftijd. Ik vul 25 in, en hij zegt het te geloven. Ik zeg dat ik dit nu al de beste camping van deze vakantie vind.

Heel vreemd, we hebben de hele dag niks anders gedaan dan op een stoeltje zitten wachten, en toch willen we nu even niks anders dan onze stoeltjes uitklappen en neerploffen. We zijn bekaf van het niksdoen. Apt gaan we morgen wel bezichtigen.