Omdat ik weet dat er gewacht wordt op een update, bij deze alvast wat foto’s van vandaag. Hopelijk zijn ze minder bewogen dan onze dag. Morgen plaats ik wel tekst en uitleg erbij. Voor nu alvast slaapwel vanaf ‘camperplaats’ Le garagist.

Dus…. de dag……

En het begon zo goed. Ik werd wakker, schoof het gordijn wat open en zag dat de zon al voorzichtig over de berg tevoorschijn kwam. Bijna half 8, een mooie tijd om op te staan.

Ik spring uit bed, en met mijn spulletjes in een plastic zak ga ik op weg naar de douches. Het water is lekker warm, maar je moet wel iedere 10 seconden op een knop duwen om water te blijven krijgen. Terug aan de camper zet ik een kan koffie, steek weer een wasje in de ton en begin alvast in te ruimen. Luc wordt ook wakker. Ik hoor van onze Nederlandse campingburen dat er een dorp verderop markt is, en ik wil er wel wat verse groenten gaan inslaan voor vanavond.

Om 10 uur vertrekken we al, en na even zoeken vinden we een parkeerplaatsje in het markt-dorpje. Het is niet wat we dachten. Het is een rommelmarkt.

We slenteren er wel eens over, maar bekijken niet echt alle uitgestalde waren. Geen zin om straks nog 2 weken rond te toeren met een hoop rommel in de bus. Bij de plaatselijke super kopen we dan maar een baguette voor de lunch, een pakje pasta voor vanavond bij de verse groenten en we vertrekken weer. Die verse groenten zoeken we onderweg wel uit in zo’n leuk kraampje, als we die tegenkomen.

We beslissen nu nog niet verder richting Aix en Provence te rijden, maar nog even in deze streek te blijven. De Vaucluse. We gaan richting Gorges de la Nesque. De foto’s geven bijlange niet weer hoe prachtig het is. Maar ik heb ook een paar keer een stukje route gefilmd. Ik kan het niet uploaden, maar de thuisblijvers zullen het vast nog wel eens te zien krijgen. We rijden weer door diepe kloven, slingerende smalle weggetjes en bochten die we niet in één keer kunnen nemen. Het is zo geweldig mooi, en ook geweldig spannend met momenten. Stel dat je hier stukken krijgt denken we nog, dan heb je een probleem….. 

Maar gelukkig…… die stukken krijgen we pas als we weer even op een grotere weg zitten. Al twee keer na elkaar gaat er een lampje knipperen en krijgt de bus minder vermogen. Zogauw we kunnen zetten we ‘m op een open plek naast de weg en bellen de wegenhulp. Het zou enkele uren kunnen duren, maar we zouden getakeld worden. Dan maar even koffie terwijl ik ondertussen ook nog een rood kleurtje opdoe. We staan in de felle zon, en geen schaduw in de buurt. De takelwagen is er gewoon binnen een uurtje al. Het is echt wel onze geluksdag. Hij takelt onze bus, omdat een takelwagen dat nu eenmaal doet. En wij mogen voorin mee plaats nemen. Plaats voor 3 personen daar, dus moet lukken. Al heeft hij zijn 2 kinderen ook nog bij, dus we zitten helemaal volgepropt voorin met z’n allen. Op naar Sault. De sleper meldt ons in het engels met een zwaar Frans accent: “you can zleep here. Zoemorrow zhey zheck zhe car. But not in zhe morning. I zhink around two. Maybe.”En zo hoeven we vandaag niet op zoek te gaan naar een camping. Het is écht onze geluksdag hè. We zetten de stoelen buiten en hangen de was op. Het valt hier best mee hoor. Oké, aan de ene kant hebben we uitzicht op getakelde wagens en een hoop zooi. Maar aan de andere kant hebben we een mooi uitzicht over (lavendel)velden en bergen. We zien een eind verder een klein houten kraampje aan de kant van de weg, en wandelen er heen. Het is een kraampje dat bij de naastgelegen boerderij hoort en verkoopt vanalles met lavendel. Omdat de verkoopster helemaal vanuit de boerderij naar de kraam is gekomen omdat wij daar stonden te kijken voel ik me enigszins verplicht iets te kopen. Met een groot plat stuk lavendelzeep aan een touwtje wandelen we weer terug. Omdat we geen zin hebben in pasta zonder groente, saus of welk ander ingrediënt dan ook, wandelen we naar Sault zelf wat we boven op de berg zien liggen vanaf onze ‘camperplaats’. Het is op zich niet zo ver, maar best een klim. Ik ben blij als we eindelijk boven zijn. We nemen plaats op een terras van een plaatselijk bistrootje. Vanuit hier een prachtig uitzicht, maar omdat de batterij van m’n gsm bijna leeg was kon ik geen mooie foto’s meer maken. Onderweg nog wel deze twee.

Luc bestelt een halve haan met sla en frites, en ik de entrecote. ‘A point’ kan ik nog heel Frans melden. Ik wist toen nog niet dat dat hier ‘niet te snijden en niet weg te kauwen’ betekende. Jammer, maar soit, we kunnen niet de héle dag geluk hebben natuurlijk. Als dessert kiezen we de tiramisu. We hebben de panna cotta met rode coulis gekregen. Geeft niet. Als we dit later melden krijgen we een vreemde uitleg. Het was wel tiramisu, maar met een eigen twist. Geen koekjes, wel frambozen. Geen sterke drank of koffie in mascarpone, maar panna cotta met chocokorrels. Wauw, zo kan ik ook koken. In het pikkedonker moeten we nu nog terug naar de camper. Gelukkig (ja ja, alweer) is het nu bergaf en dat gaat sneller. Met mijn laatste beetje batterij gebruik ik mijn gsm af en toe als zaklamp. Moe gaan we slapen. Wat morgen brengt, daar hebben we zelf niks over te zeggen, dus we zien wel weer.