2020. Begin maart. Voor één keer eens niet last-minute, maar al weken vantevoren dat ik de bus helemaal schoongemaakt had, uitgeruimd en weer netter ingeruimd. Klaar om er nog eens op uit te trekken. En toen kwam de lockdown.

Het voorjaar ging voorbij, de zomer ging voorbij, en de bus bleef thuis. Het was niet het moment om rond te gaan toeren. Heel jammer, maar het was nu eenmaal niet anders. Buitenlandse plannen werden geschrapt, maar ook de plannen om dan maar naar een camping in eigen land te gaan. De leukste waren allemaal volzet. Maar dan kwam ik per toeval een geschikte plek tegen. Iemand verhuurde een stuk bos van 4 ha. En we moesten er niet de grens voor over, zelfs niet buiten onze eigen provincie. En ook niet onbelangrijk, we zouden er maar alleen staan. Nog coronaproofer kon het niet. ‘Zullen we……? Ja, we zullen.’