Hoe verder we richting huis rijden, hoe grijzer ons uitzicht wordt. We gaan zelfs even helemaal de mist in. Miezerige regenbuien wisselen af met hevige regenbuien, en de landschappen glijden onzichtbaar voorbij.
Lees verder
Luc heeft het koud deze ochtend, en trekt een extra vest aan. Ik vind het met de temperatuur nog wel meevallen eigenlijk. Een jas of iets anders met lange mouwen is overbodig. Ik pak m’n toiletspullen, zuivere kleren en handdoeken in. “Ik wacht wel af wat jij van de douches vindt “, zegt Luc. “Misschien sla ik wel over met deze kou, heb er nu helemaal niet zo’n zin in”. De douches zien er tof uit, in dezelfde stijl als de rest van de camping. Een houten gebouw, een natuurstenen vloer, in ieder hokje hangt een grote regendouche aan een dikke eiken balk. Veel en warm water, het is zalig. Zo’n douche zou ik thuis ook nog wel willen. Als ik terug aan de bus kom, steek ik m’n duim op naar Luc. “Gewoon dóen man, je krijgt er geen spijt van!”
Lees verder
Het is maar langzaam wakker worden vandaag. We blijven twijfelen wat we gaan doen. Er een rustdag van maken en blijven staan? Tegen half 12 hakken we de knoop door, we gaan weer verder. We rollen de luifel terug op, laden de spullen in, doen de klusjes, draaien de stoelen om, en om 10 voor 12 rijden we de camping af. Dat ging snel.
Lees verder
“Gaan we samen of apart douchen?” vraag ik als we ontbeten hebben. “Doe maar apart”, zegt Luc, “de douches zijn hier erg krap. Ga jij maar eerst, dan laad ik vast in en ga ik als jij terug bent.” Met mijn tas spulletjes ga ik naar het 8-hoekig sanitair gebouw. De douches zijn gedateerd, volgens mij typisch jaren ’80, maar goed onderhouden. Het water is lekker warm, wat wel zalig is op deze frisse ochtend. Terug aan de bus geef ik Luc wat tips mee. “Als het bij de herendouches hetzelfde ingericht is als bij de dames, dan moet je de middelste douche nemen, die is ruim. De hendel van de kraan draai je helemaal naar links voor goed warm water.” Kwartiertje later komt ie frisgewassen maar klappertandend terug. Er was een loodgieter aan het werk bij de herendouches, en zodoende moest ie het doen met een straal ijskoud water. In ieder geval kunnen we nu verder rijden met een goed wakkere chauffeur.
Lees verder
En óf dat de moeilijkste wegen naar de mooiste bestemmingen leiden. We staan op bijna 800 meter hoogte, en hebben een panoramisch uitzicht. Het is echt fantastisch hier. Jammer dat het op foto’s nooit zo lukt om diepte weer te geven.
Lees verder
Ik lig aan de raamkant, en het eerste wat ik doe als ik wakker word is naar buiten kijken. Het is nog donker, maar vaag zie ik de contouren van de bergen, en een donkere vlakte daar tussenin. Ik sluit nog even mijn ogen, maar slapen lukt niet meer. Buiten beginnen de bergen steeds meer vorm aan te nemen. De donkere vlakte kleurt langzaam blauw. De zon begint op te komen, ik spring uit bed. Nu is dat springen niet echt letterlijk. In feite kruip ik over Luc heen, om dan met m’n benen over het randje bungelend, het afstapje zoekend, naar beneden te glijden.
Lees verder
Een beetje misleidend is deze eerste foto wel. Na onze woestijntrip kozen we een camping uit, om al het stof eens goed weg te kunnen spoelen. M’n haren voelden bijna als dreadlocks. We belanden in Ejea de los Caballeros, een gemeente in de regio Aragon.
Lees verder
“Wat een grappig uitzicht zo”, zei ik nog, terwijl ik een foto maakte van de weg die voor ons lag. “Net alsof we nergens heen gaan”. We hadden toen nog geen vermoeden van de correctheid van deze beeldspraak.
Lees verder
Veel wakker geworden deze nacht, en niet weten hoe te gaan liggen van de warmte. We hadden voor het slapen gaan het zijraampje al helemaal open gezet. Even later het dakraam. Ergens ’s nachts de schuifdeur ook nog helemaal open, maar het helpt niet veel. We staan vroeg op, en het eerste ezeltje komt ons al goeiemorgen wensen aan de bus. Algauw volgen de andere twee. Ze zijn echt zó leuk!
Lees verder
Vroeg in de avond passeren we dan eindelijk de Spaanse grens, in de regio Navarra. We vinden moeiteloos de camping, en ook hier mogen we zelf een plaatsje gaan uitzoeken. Er zijn nog genoeg lege plekken. We settelen ons op een lege strook met uitzicht op de bergen. De ezeltjes komen eens kijken, maar grazen daarna weer rustig verder.
Lees verder
