Ik sta vroeg op. De dag begint nog wat grijzig, maar je kunt al zien dat het beter weer gaat worden. Ruim voor we officieel van de camping af zouden moeten, zijn ze we alweer vertrokken. We rijden nog een klein stukje zuidelijker. Onderweg krijgen we zóveel zon dat het ons duidelijk wordt dat we de voorruit eens moeten afwassen. We komen op een weg die ons slingerend door de Pyreneeën leidt. Wat een prachtige route. Soms krijg ik het even benauwd, als ik langs me kijk en zie dat het daar stijl naar beneden gaat. Ik geef Luc instructies om, wat er ook gebeurd onderweg, géén manoeuvre naar rechts te maken. Op een paar plaatsen maken we een stop. Eén keer voor een paar boodschappen, maar de andere keren om even voluit de omgeving in ons op te nemen.

’t is hier prachtig

Af en toe een huisje tegen de berg, of een klein dorpje. Een rivier die af en toe vriendelijk glinsterend naast je kabbelt, maar een eind verderop woest doorheen een diepe kloof gaat. Bergtoppen gehuld in mist, en zonverlichte bergtoppen, brugjes, groen en intimiderende rotswanden. En dan ineens is de rivier groen. En blauwig. En turquoise. Hoe ongelooflijk mooi is dat! Wat een onverwacht kadootje. Ik maak, uiteraard, een hoop foto’s. De kleuren zijn echt zo. Ik heb de foto’s niet bewerkt. Had ik al gezegd dat het hier prachtig is?