Als je nog tot laat in de nacht aan het kampvuur hebt gezeten, is het ’s morgens moeilijk wakker worden. Één voor één schuiven we met een slaperig hoofd aan de ontbijttafel aan.

Vandaag is het warm, soms zo warm dat we geregeld met de stoelen schuiven om een schaduwplekje onder een boom te hebben. Het is een beetje niksen vandaag. Wat spelletjes spelen aan de campingtafel, wat wandelen tussen de eindeloze rijen appel- en perenbomen, wat koffie drinken. …

We googlen of er iets in de buurt te zien is, en beslissen naar De zwevende kapel te gaan. We ruimen alles op, laten wat centen achter op de afgesproken plek voor de camperplaats, en vertrekken. Bijna bij de kapel vinden we geen parking, tenzij naast de weg. Daar is het eigenlijk te smal, of wij te breed, dus we proberen een andere weg. De schoonzoon draait hun camper de oprit van een boerenbedrijf op om daar de weg te vragen. Gelukkig weet die man een alternatieve weg, en bereiken we probleemloos de kapel in Helshoven.

De zwevende kapel is een kunstwerk van hout uit gerooide kersenbomen. Het lijkt te zweven op een stalen plaat en suggereert te zweven tussen hemel en hel. Een subtiele verwijzing naar Helshoven, en vaak getagd als #Helsheaven. (Voor een uitgebreide uitleg of beschrijving: zie wiki, of zie het informatiebord bij de kapel.)

De schoonzoon, die zot is van vliegtuigen, had ontdekt dat er vlakbij een vliegveld is. We zetten dus koers naar dat vliegveld. Boven ons verzamelen zich donkere wolken, het lijkt elk moment te kunnen losbarsten.

Er is een taverne, met weids uitzicht op het vliegveld. We bestellen een drankje, maar het lijkt geen vliegweer te zijn. Juist eentje die kwam landen, dat was het. Nuja, helemaal voorniks was het dan ook niet. Het loopt al tegen de avond, het weekend zit er bijna op. Wij in ons busje, zij in hun geleende camper, en allebei de navigatie op ‘naar huis’. Als we goed en wel vertrokken zijn, begint het hard te regenen. We hebben het deze keer goed getimed.