De druppels tikken op het dak. Zachtjes. De berg aan de overkant van het meer is nog gedeeltelijk gehuld in een dunne laag mist. Af en toe krijst er een meeuw maar verder is het hier stil. We hebben geen haast vandaag dus we blijven nog even lui liggen. Als even later de regen gestopt is en er een flauw zonnetje doorkomt, staan wij toch maar op. Eerst koffie. En een paar afbakbroodjes in de omnia.

De rest van de dag gaat het droog blijven. Met een temperatuur van zo’n 20 graden en weinig wind is het ideaal weer. De ontbijttafel zetten we in de zon en het lijkt gewoon hartstikke zomer nu. Van het thuisfront horen we dat het daar 30 graden is. Dat hoeft voor ons ook weer niet. Zo is het perfect.

‘Zijn bijnaam: Bear Hunter’

Naast het kampeerterrein staat een geel houten huis. Een museum. Nu zijn wij totaal geen museummensen. Helaas. Ik wou dat het anders was, maar 9 van de 10 keren is een museumbezoek door ons ‘het zo snel mogelijk volgen van de exit-pijlen’. Maar hier zijn we toch wel nieuwsgierig naar. Het zou het huis zijn wat ooit als vakantiewoning gekocht is door een rijke Duiste industrieel. En om als hostel te dienen voor de mensen op het stoomschip dat hier vroeger aanmeerde. Ook het hele stuk grond met 10 kilometer kustlijn was van hem. Zijn bijnaam: Bear Hunter. Ik ga niet de hele geschiedenis hier typen, op wikipedia is dat wel op te zoeken. Enfin, het huis staat er nu dus nog steeds, en is zoveel mogelijk intact gelaten met de spullen van hem en zijn gezin. Uiteraard zijn er ook dingen bijgevoegd. En uitleg bij enkele zaken. Het huis is alle dagen gewoon open en toegankelijk. Tenzij het verhuurd is, wat soms gebeurt, maar vandaag is het open.

Wauw, alsof je echt een huis binnenstapt van iemand die nog terugkomt. Toch als je enkele spullen weg zou denken. Hier moet een rijke familie gewoond hebben. Nuja, gewoond….tijdens vakanties dan. De woonkamer met piano, de slaapkamers, de hal, de keuken en eetplaats lijken allemaal hun eigen verhaal te vertellen. Je kunt je zo voorstellen hoe er geleefd werd. Het vel van de beer die hij geschoten heeft passeer je als je de trap opgaat. Oude foto’s, kleding, kleine accessoires, opgezette dieren en wat kunstwerken….. het geeft een klein stukje inkijk in iemands leven. Van een leven van al lang geleden. Het ruikt zelfs zo. Vanuit het slaapkamerraam heb je een mooi uitzicht op de campingplaatsen. Van hieruit maak ik ook een paar foto’s van ons busje. Onwaarschijnlijk dat dit huis zo te bezoeken is terwijl er niemand anders is. Ik vermoed dat het bij ons al lang leeggeroofd en vernield zou zijn. Hoe interessant het ook is om alle kamers zo te bezichtigen, het huren als vakantiehuis zou ik niet willen. Van z’n leven niet dat ik in dat huis zou slapen. Brrrr.

We wandelen naar een ander stuk van de camping. Een stuk dat we gisteren nog niet gezien hadden. Daar staat nu verder niemand maar het zijn nog enkele mooi verdoken plekken aan het meer.

Er moet nog ergens een kampeergedeelte zijn wat we nog willen gaan kijken, maar het is al wat laat. Te voet is dat best ver en we vermoeden dat het geen makkelijk pad is. Misschien morgen. Vandaag gaan we eerst nog uit eten. Op een verlaten stukje strand. Bepakt met de overschot barbecue van gisteren, borden, bestek en stoelen wandelen we vanaf onze plek 100 meter het bos in tot het strandje. Zo stil hier. En zo mooi. En romantisch, dat ook wel. Toch tot we op een gegeven moment even het laatste kwartier EK voetbal live kijken op mijn telefoon. 

Terug aan onze camperplek kiepen we de nog redelijk gloeiende kolen over in een grotere schaal. De zon is verdwenen en ineens is het dan ook een stuk frisser. De houtblokken liggen hier klaar op de camping om te gebruiken. Wat een luxe. Morgen zou het hier 31 graden worden. We zien nog wel of we dan hier nog wat blijven hangen of niet. Stiekem vinden we het echt wel zo’n magisch mooi plekje dat we gewoon voor altijd hier willen blijven. Of oké, tot het te koud wordt dan.