ZONDAG

Door de ochtenddauw is hier alles nat. Het gras, de stoelen, de tafel…. Maar het regent in ieder geval niet meer, dat is al iets. Ik pluk wat bramen uit de heg, zet koffie, laat de afbakbroodjes aanbranden, en we ontbijten  op het kleine streepje zon op het gras.

De douches hier hoeven niet onder te doen voor een hoteldouche. Geen muntjes, geen timer, geen moeilijk te regelen temperatuur. Een grote regendouche waar we makkelijk met twee onder kunnen, wat we dan ook doen. Fris en fruitig gaan we weer en route.

We kiezen nog eens voor snelweg en wat kilometers maken. Tegen de avond zoeken we weer een slaapplek uit. Middenin een slaperig dorpje is een minicamping.  Het hek is dicht, maar er hangt een papier dat je je mag installeren, de volgende ochtend komt er wel iemand het geld halen. We zien een leuke plek achteraan, en juist als we daar willen staan komt de campingbuurman buurten. Snel ratelend in het Frans, en met hevige gebaren komen we er maar niet uit wat hij wil zeggen. Dan vraagt hij of we Engels verstaan. Ik knik instemmend, maar zijn Engels blijkt hetzelfde Frans te zijn, met hier en daar één woordje Engels. Het enige wat we begrijpen, is dat hij met ons 10 minuten wil gaan wandelen,  intussen wijzend naar de struiken achter de camping. Beiden vinden we het niet zo’n aanlokkelijk voorstel. Ondanks onze non merci’s blijft hij aandringen. En zich opdringen. We parkeren onze bus dan maar op een iets minder leuke plek vooraan, en negeren ‘m verder.

We staan naast een heel klein riviertje, maar die is droog. Op zich is het een prima plek, maar weer niet om langer dan een nacht te blijven. Het dorpje zelf is klein, en lijkt verlaten. We wandelen er eens door, maar er is niks te zien, er is niks open, er is niks te doen. Ondanks een fijne avondtemperatuur van 23 graden zit iedereen binnen. Of is weg. Jammer, want met wat terrasjes of een cafeetje zou het een hele andere uitstraling kunnen hebben.

MAANDAG

We worden wakker van de gemeentewerkers die deze ochtend wat struiken en bomen moeten komen snoeien. Maar ook al hadden we willen uitslapen tot de middag, het zou niet gelukt zijn. De zon jaagt ons de bus uit. We drinken koffie onder een boom in de schaduw, en een zachte wind zorgt dat het nog goed uit te houden is. Als de koffiekan allang leeg is, en de rest van de klusjes ook gedaan, hebben we nog steeds niemand gezien die het geld komt halen. De andere campers zijn ook reeds vertrokken, dus wij dan ook maar.

We hadden er bijna geen internetbereik, dus helaas konden we niet alvast onze volgende stop bepalen. We volgen weer Bordeaux via de snelweg. Het kwik is inmiddels gestegen naar 37 graden. Het voelt alsof je een pizza uit de oven haalt als je je arm uit het raam steekt. We stoppen op een parking voor een ijsje. Ik kies een peace pop. Grappig, die had ik als klein meisje ook ene, en die deed het nog ook. (Ja flauw he ;))

We kiezen een slaapplek uit voor vanavond. Dan maar meteen door naar Spanje. Vanavond kunnen we daar zijn. Onderweg geeft de thermometer temperaturen aan tussen 36 en 40 graden. M’n flesje water lijkt thee, waarin ik vergeten ben een zakje te hangen. Waarom we dan toch zo onnozel zijn om verder richting zuiden te gaan? Omdat het vanaf morgen minder warm wordt. En we geloven dat dan maar.