Woensdagavond laat bedenken we dat we wel eens ‘op weekend’ kunnen gaan. Via de site van campspace kijk ik of er nog leuke plekken beschikbaar zijn, het liefst dichtbij. Het is al even geleden dat we via die site geboekt hebben, dus ik had niet meteen door dat een reservering niet direct vaststaat, maar eerst voorgesteld wordt aan de verhuurder. Ja slim zeg, ’s nachts een aanvraag sturen voor de volgende middag. Waarschijnlijk lezen ze dit pas als ons ‘weekend’ alweer voorbij is. Tot onze verbazing krijgen we vrij snel een berichtje terug dat we welkom zijn.

Als we de bus starten zijn we er al bijna. Het is nog geen 30 km van huis. We blijven in de provincie Limburg, maar dan meer naar het midden. De verhuurder is aanwezig , zwaait en wijst waar we onze bus kunnen zetten. We krijgen een wandelkaart, en wat uitleg over de plek en de omgeving.

We staan op een hele rustige plek op een privédomein, op een grasstrook tussen 2 vijvers in. Met uitzicht op een natuurgebied. Een picknicktafel voor de deur, dus we kunnen ons eigen tafeltje in de bus laten. Tevens is er een hangmat voorzien. Dat is wel een beetje jammer want, na er ingelegen te hebben, wil ik nu thuis ook zo’n ding. Zalig.

De zon schijnt volop, het is verleidelijk om gewoon te blijven luieren aan de bus. Beetje koffie, beetje hangmat, beetje niksen. Maar daarna vouwen we toch maar de wandelkaart open. We kiezen een route van een kilometer of 6, door natuurgebied de Wijers in Zonhoven.

Terug aan de bus begin ik vast aan de spaghettisaus. Dat maak ik niet vaak als we onderweg zijn, omdat ik vind dat een goede spaghettisaus een paar uur geprutteld moet hebben. Uren gas laten branden, en roeren, en daardoor vastgeketend zijn aan de bus is geen optie. Maar ik heb een cookingbag die ik voor de eerste keer wil testen. De hooikist 2.0. Ik maak de saus op het gasvuur in de camper, en dan haal ik het van het vuur af, zet het in de cookingbag, knoop het dicht, en laat het uren sudderen. Veilig en kosteloos.

Ondertussen kunnen we nog een fietsroute doen. We knutselen er eentje in elkaar met behulp van de fietsknooppunten. Als we na 30+ kilometer weer terug zijn is de saus klaar. Alleen effe wat spaghetti koken en we kunnen aan tafel. Het is heerlijk.

We krijgen nog bezoek van familie Gans. Ze dobberen rond in de vijvers en waggelen wat over het gras. En alleen als we echt heel dichtbij komen waarschuwt het gezinshoofd dat we uit moeten kijken. We kijken wel uit.

Luidruchtige kikkers op de achtergrond, blatende schaapjes van de eigenaar, kwetterende vogels,…. een stukje van het natuurgebied hier naast de camperplaats is een stiltegebied, maar zij trekken zich daar duidelijk niets van aan.

We blijven ’s avonds nog lang buiten zitten. De volgende ochtend worden we, ondanks de natuurgeluiden, pas laat wakker. Ik had gevraagd hoelaat we van de plaats af moesten, maar kreeg het antwoord dat het geen haast had. We ontbijten op ons gemak, en zoeken opnieuw een wandeling uit. Deze keer stellen we zelf, met behulp van de plattegrond, een route samen. We gokken zo’n 8 á 9 km. We hebben het niet nagemeten. Ik bekijk de omgeving ook eens vanaf een uitkijktoren. Veel water, niet voor niets dat het hier ook wel ‘land van 1001 vijvers’ genoemd wordt. Maar ook dat hebben we niet nageteld.

Laat in de middag pakken we in, zeggen de verhuurder gedag, en vertrekken we huiswaarts. Vol voornemens om dit toch eens wat vaker te doen. De plekjes hoeven niet altijd vergezocht te zijn.