Als we op vrijdagochtend ingepakt hebben en met tegenzin onze schaduwplek onder de warme Zuidfranse zon verlaten, hebben we nog een paar dagen om thuis te komen. Luc wil dat in 2 of 3 dagen via de snelweg doen, ik wil het via de kleinere wegen in 3 dagen doen. Luc vindt dat niet haalbaar, ik vind zoveel snelweg te veel snelweg.

Dus… op de snelweg gaan we gewoon allebei een beetje zitten mokken. Dan maar in één keer naar huis ook. ’s Avonds op een snelwegparking bestelt Luc iets bij een fastfoodketen, ik hou het bij een yoghurt met muesli van de benzinepomp en een xl starbucks koffie.

In één keer tot thuis gaan we dan toch maar niet meer doen. Het is niet leuk, en eigenlijk ook niet verantwoord. We parkeren op een drukke snelwegparking en duiken het bed in. Auto’s die passeren voor een parkeerplek, mensen die praten, de geluiden van de snelweg,….. het maakt allemaal niets uit. Daar is doorheen te slapen. Maar die stationair draaiende vrachtwagens zorgen dat we niet kunnen slapen. Zo’n dreunende diesel lijk je door de hele bus te voelen. Dus opstaan, deken omslaan, en weer snel weg. We nemen een afslag en parkeren op een rustige, verder lege, parking. Dit slaapt perfect.

In de ochtend wordt het al vroeg druk op de parking. Er komen hier veel mensen om te wandelen in het nabijgelegen bos, dus we drinken gauw een koffie en rijden weer verder. Ineens bedenken we ons dat we nog wel eens een nachtje op de camping kunnen gaan staan waar ik als kind vele vakanties heb doorgebracht. We negeren de instructies van Tom-Tom, en draaien de kant van Duitsland op. Er is nog plaats genoeg langs de rivier, maar we hadden nu ook niet anders verwacht eigenlijk. Het is nog steeds zonnig. Het gras heb ik hier nog nooit zo groen gezien als dat het nu is. Het zal de combinatie ‘lang gesloten geweest door corvid/overstroming in juli’, zijn waardoor het er nu uitziet als een goed onderhouden voetbalveld. We wandelen eens naar het dorp en terug, over de camping, en naar het winkeltje aan de brug. Net zolang tot we ons doel qua dagelijkse stappen bereikt hebben.

Als de zon achter de berg verdwijnt, wordt het hier frisser. We gebruiken deze vakantie voor de eerste keer de barbecue. Hier is het niet meer verboden of te droog voor open vuur. Na het eten gooien we ons hout op de nog brandende kolen, zodat we toch nog een soort van kampvuurtje hebben. Met een dekentje omgeslagen, en af en toe onze handen boven het vuur, is het zo toch nog lang uit te houden.

Op zondagmorgen is er nog geen zon die de dauw op de stoelen en tafel opgedroogd heeft. We leggen handdoeken op de stoelen en gaan toch maar buiten ontbijten, ondanks een wat grijze lucht. Een snel ontbijt, want algauw beginnen de eerste druppels te komen. We pakken in, gaan afrekenen, en naar huis. De zomervakantie is nu echt herfstvakantie geworden.

We zijn nu op de terugweg naar huis. Luc chauffeurt, ondertussen probeer ik deze laatste blog te schrijven. Gisteren en vanmorgen hadden we geen internetbereik. Het zit er weer op. Tijd om te beginnen nadenken over de volgende vakantie!