We schuiven de gordijnen wat opzij, en zien de parking nu bij daglicht.

We staan in een soort van boomgaard. Verschillende soorten bomen, waaronder ook fruitbomen. Ik herken maar één soort. En dan ook alleen maar omdat dat de enige boom is waar fruit aan hangt dat al klaar is. Een perenboom. En dat fruit lust ik nu toevallig net niet. Het is een redelijk groot grasveld, met bomen dus, en gras, en wat inhammen voor campers te parkeren. Er zijn picknickbankjes, een lantaarnpaal en vuilnisbakken. Er zijn toiletten en douches, en een plek waar je je zwart en grijs water kunt lozen. Het is op 5 minuten lopen van het centrum van het dorp. Het ligt naast een doorgaande weg, maar daar passeren zo weinig auto’s dat je daar geen last van hebt. Kostprijs: gratis, gratuit. Je krijgt hier absoluut waar voor je geld.

We skippen koffiezetten en ontbijten en wandelen naar het centrum. Het dorp zelf stelt niks voor. Of iedereen slaapt nog, dat kan ook. Er is een bar open en we nemen plaats voor een koffie. Ook hier zo’n mini kopje sterke koffie. Wij zijn de enige klanten momenteel, samen met nog een bejaarde vrouw een tafeltje verderop. De bar ademt weinig sfeer uit. Uit de speakers schalt depressieve muziek, en de barman klaagt dat er geen volk is, dat het dorp uitgestorven is, en hij de rock ’n roll mist. We rekenen af, en met lichte tegenzin (ironie) verlaten we deze vrolijke plek. Gelijk heeft ie wel, er is weinig leven hier dus we gaan weer verder.

Zonder snelweg blijkt het echt niet op te schieten. Wei na wei hobbelen we voorbij, en we hebben het al gauw gezien. Niet de meest interessante streek hier. Toch maar weer even een stuk snelweg. Ook nu weer wei na wei, maar ze gaan iets sneller voorbij. We hebben nog steeds geen tijd gemaakt voor ontbijt en lunch, dus we trekken een zak chili-tacochips open en noemen het middageten. Eenmaal weer van de snelweg af rijden we door de druiven. De regen heeft plaatsgemaakt voor een voorzichtig zonnetje.

Tegen de avond stoppen we bij een wijnboer uit de France Passion app. Een prachtig kasteel omgeven door wijngaarden. We zijn een beetje bang dat het wat te sjiek gaat zijn, en de wijn te duur, maar we wagen het erop.

De wijnkelder is nog open. De vrouw spreekt enkel Frans maar roept haar man erbij, die Engels kan spreken. Het is gewoon een vlotte gast die uitlegt waar we kunnen gaan staan met de camper. We krijgen wijn om te proeven, uitleg over de etiketten en uitleg over de wijnen. Op verschillende plaatsen liggen beschilderde eiken wijnvaten. Ik vind het een leuk idee om dat thuis ook eens te proberen.

Met 3 flessen rosé op kamertemperatuur en 1 fles gekoelde rosé wandelen we de kelder uit. De gekoelde fles is voor vanavond, bij de pizza.

De eerste keer had onze campingpizza te veel deeg, dus we gaan voor een tweede kans. Het dreigt helemaal te mislukken en ik wil al bijna de bal deeg in de vuilnisbak gooien. Dat is buiten chef-kok Luc gerekend, want met knip-en plakwerk knutselt ie het deeg in de vorm. Ik maak intussen de vulling, en ongeveer een uur later hebben we pizza. Een soort van pizza. Beetje te traag deze keer. De vorige ging te snel. De volgende zal dan perfect worden? Hoe dan ook, we hebben heerlijk gegeten. Met het wijntje van onze kasteelgastheer erbij.

Wat we morgen gaan doen weten we nog niet. De weerapp zegt regen, hier zien we een redelijk heldere sterrenhemel met volle maan. We zullen zien.

En Luc heeft de afwas gedaan. Hij wilt graag dat ik daar deze blog mee eindig. Dus bij deze : Luc heeft de afwas gedaan.