Ik sta vroeg op. De dag begint nog wat grijzig, maar je kunt al zien dat het beter weer gaat worden. Ruim voor we officieel van de camping af zouden moeten, zijn ze we alweer vertrokken. We rijden nog een klein stukje zuidelijker. Onderweg krijgen we zóveel zon dat het ons duidelijk wordt dat we de voorruit eens moeten afwassen. We komen op een weg die ons slingerend door de Pyreneeën leidt. Wat een prachtige route. Soms krijg ik het even benauwd, als ik langs me kijk en zie dat het daar stijl naar beneden gaat. Ik geef Luc instructies om, wat er ook gebeurd onderweg, géén manoeuvre naar rechts te maken. Op een paar plaatsen maken we een stop. Eén keer voor een paar boodschappen, maar de andere keren om even voluit de omgeving in ons op te nemen.

’t is hier prachtig

Af en toe een huisje tegen de berg, of een klein dorpje. Een rivier die af en toe vriendelijk glinsterend naast je kabbelt, maar een eind verderop woest doorheen een diepe kloof gaat. Bergtoppen gehuld in mist, en zonverlichte bergtoppen, brugjes, groen en intimiderende rotswanden. En dan ineens is de rivier groen. En blauwig. En turquoise. Hoe ongelooflijk mooi is dat! Wat een onverwacht kadootje. Ik maak, uiteraard, een hoop foto’s. De kleuren zijn echt zo. Ik heb de foto’s niet bewerkt. Had ik al gezegd dat het hier prachtig is?

Helemaal aan het eind van deze weg, aan cirque de Gavarnie, is een camperplaats. Hier sta je vlakbij de waterval, en dat was eigenlijk ons plan. Maar de camperparking vinden we niks. Strookje straat, iedereen hutje mutje langs elkaar. Geen stoeltjes buiten. We zijn het beide snel eens dat we hier niet willen staan, en rijden een stukje terug. Daar is een kleine camping, en we staan daar zoveel leuker. Naast de rivier. Tussen de bergen ook. Al kun je hier natuurlijk nergens gaan staan zonder bergen te zien.

We doen een kleine wandelroute, via een bergbospad tot aan een brugje, waaronder heel diep de rivier stroomt. Via een verlaten, en afgesloten voor verkeer, weggetje wandelen we terug naar de camping. We drinken koffie in de rivier. Ja in. Via de grote rivierstenen kun je zo een stukje de rivier door. En één van zo’n stenen gebruiken we als picknickplek. We wilden hier ook eten, maar vanwege de wind doen we dat toch maar even in de bus. Kaasfondue, koffie, stokbrood en wijn. Zo simpel en zo lekker.

Tegen de avond zien we de toppen nog meer gehuld in mist en wolken, en het heeft bijna iets magisch om hier te staan. Dit is echt genieten vandaag!