Met een dubbel gevoel verlaten we plek nr. 67. De beste plek van deze camping. Het zou geen straf zijn om langer te blijven zitten, maar hey… we hebben een campervan om te kunnen rondtrekken, dus dat gaan we ook weer doen. Daarbij is er slecht weer voorspeld. Niet alleen hier, maar eigenlijk in heel Frankrijk. Ideaal om dus nog een paar kilometers te doen. M’n bloemen laat ik achter. We zeggen nog even houdoe tegen onze buren, rekenen af, lozen water, en door.

Zonder snelweg te nemen, gaan we nog iets verder richting zuiden. Hebben we in het begin nog bochtige wegen, en regelmatig door gemoedelijke mooie dorpjes met natuurstenen huizen, grote en minder grote kastelen, en de sfeer van lang geleden. Langzaamaan verandert het decor. De wegen worden rechter en langer, maar nog steeds landelijk. De huizen zijn bepleisterd in plaats van natuurstenen, en vooral boerderijen met enorme lappen grond. Ik vergeet te vaak om foto’s te maken, of ze zijn bewogen. Niet altijd makkelijk zo half uit het raam hangend. Toch een paar indrukken :

Het weer is vandaag niet wat we verwacht hadden. Als dit de Franse omschrijving is van slecht weer, dan hoeft het wat ons betreft geen mooi weer te worden de komende tijd. Oke, we hebben een paar druppels gehad onderweg, maar dan ook letterlijk echt maar een paar druppels. De naam regenbui niet waardig. De temperatuur schommelt gemiddeld zo rond de 25 graden. Bij ons noemen ze zoiets zomer.

We hebben er nog juist geen 200 kilometer opzitten als we onze slaapplaats voor deze nacht bereiken. Via de France Passion app komen we weer bij een boer terecht. Een boerderij met ezels. We melden ons aan, en we mogen gewoon ergens gaan staan op het gras. Als we willen krijgen we morgen uitleg over de ezels, de boerderij en de producten. We zijn benieuwd.

We zitten hier echt afgelegen. Vanaf onze plek heb je een 180 graden panoramisch uitzicht. Het enige huis dat we zien is die van de ezelboerderij. De hond van de boer komt aangelopen. Hij loopt eens rond onze bus, snuffelt wat aan ons, en claimt vervolgens een plekje onder de luifel. We voelen ons veilig nu.

Omdat het eigenlijk een frisse dag zou worden met regen en onweer, had ik voor vandaag een pittige curryschotel voorzien. Het is meteen ook het enige dat ik voorzien heb, dus het moet maar. We krijgen het alleen maar nog warmer.

Na het (late) eten begint het al donker te worden. We wandelen de weg eens af, maar durven niet echt ver te gaan. Er zijn geen straatlantaarns, in de hele wijde omgeving niet. En donker is hier echt donker.

Zitten we dan. In Biran. Een gemeente in het Franse departement Gers. In het donker. Met een kaarsje en een drankje. Het geluid van krekels op de achtergrond. (stoppen die eigenlijk ooit?) En alweer, hoe kan het ook anders, een uil.