Ik ben weer vroeg wakker. Zonder wekker deze keer. Ik sta op en ga met mijn opgeladen telefoon kijken of ik ergens de zonsopgang te pakken krijg. Helaas ga ik alweer de mist in.

Maar ook dat is mooi. Ik loop een tijdje langs de rivier af. Veel mensen slapen nog, of zijn nog binnen in hun kampeermiddel. Het is ook nog erg fris hier ’s morgens. Hier en daar komt er al een slaperige kop naar buiten, gevolgd door een bonjour. Als ik terug bij onze bus ben is Luc ook al wakker, en is de koffie al bijna klaar.

Op zich is het ideaal weer. In de avonden en ochtenden koelt het af, zodat je ’s nachts heerlijk onder je dekbed kunt kruipen. Overdag is het hoogzomer. Vandaag gaan we een paar dorpjes bezoeken in de regio. Eerst even checken bij de camping eigenaar of we er nog een nachtje aan vast mogen plakken. “Ja hoor, geen enkel probleem” zegt hij terwijl hij op zijn computerscherm kijkt. “Tot en met 16 oktober kunnen jullie sowieso blijven staan als jullie willen.” We zeggen dat voorlopig één dag voldoende is, en we wandelen terug naar onze plek. We hangen wat was aan een lijn, trekken de stekker uit de bus en laten tafel en stoelen op de plek staan zodat het duidelijk is dat deze plaats al bewoond is.

Als eerste bezoeken we Domme. Het is een hogergelegen middeleeuwse plaats dat volledig ommuurd is. Via een poort in die muur kom je er binnen.  We wandelen wat straatjes door, en als we boven zijn hebben we een panoramisch uitzicht.

Het is intussen bloedheet, dus het stevige stappen is overgegaan naar een beetje slenteren. Als we even uitpuffen op een bankje passeert er een ouder koppel. De man stopt, kijkt even en zegt dan: (in het Duits) “ik denk dat wij buren zijn!” Het duurt even voor m’n franc valt, maar inderdaad… ze hebben de plek naast ons op de camping. Ik herkende ‘m alleen niet met kleren aan. Wat fouter klinkt dan het is. Op de camping loopt hij enkel in een oude witte slobberige onderbroek. Daarom.

Een zeepwinkeltje kan ik niet passeren zonder er even binnen te gaan en een heerlijk stuk zeep uit te zoeken voor in ons busje. Inclusief een houten muurhoudertje en een magneet. Morgen maar eens ‘installeren’. Nog een autoparfumding voor m’n autootje thuis, en in een ander hebbedingen-winkeltje een geluksbrenger voor als je onderweg bent, dus die mag ook mee.

Je kunt er ook de grotten in voor een bezoekje of rondleiding. Even lijkt me dat een heerlijk koele activiteit, maar we slaan toch maar over. Allebei zitten we niet graag onder de grond. Op naar het volgende plaatsje. Daar aangekomen blijkt dat best een groot stadje te zijn. Naar onze normen dan. En het is er best druk. We rijden een rondje door het centrum en nog wat zijwegen, maar een lege parkingplek vinden we niet. Heel lang zoeken we ook niet, want we vinden het beiden wel oke om deze over er slaan. We rijden naar de volgende plaats. Een klein dorpje, niet ver van het dorp waar wij kamperen. En ja, ook weer middeleeuws. Het is nog steeds stikheet, maar ik ben wijzer geworden sinds gister, en haal een fles zonnecreme uit de rugzak. Toch maar even smeren. Het dorp ziet er leuk uit, maar echt veel is er niet te zien. Weer wat kleine winkeltjes, een bakker, een wijnwinkel….

We kopen een flesje wijn, en slenteren nog een steil steegje in. Een steegje dat leidt naar een kasteel. Als we al een heel eind boven zijn, maar nog niet helemaal, hebben we het al wel gezien. We zijn kapot door al het klimmen vandaag in combinatie met de hitte. We zeggen tegen elkaar: ‘en waarschijnlijk komen we in een kasteel met dikke muren, en een uitzicht, en ergens middenin een ridderpop. Dat hebben we al wel eens gezien.’ We vinden dat genoeg reden om terug te draaien. Bergaf gaat toch iets makkelijker.

Op de camping frissen we ons op, kleden ons om, en zijn weer klaar voor vertrek. Geen zin in het noodrantsoen soep met crackers, dus op naar het dorp voor een etentje. Te voet. Het wordt pizza, op een klein terrasje naast de straat. Chez Tom. Het is zalig buiten, en de pizza ook.

In het donker wandelen we terug naar de camping. Het laatste stuk wat bijschijnend met de telefoon. Het dorp is prachtig ’s avonds, zo verlicht tegen de rotswand. Ik ben niet goed in nachtfoto’ s maken, in het echt is het veel idyllischer. La Roque gageac. Eentje om te onthouden.

Met bijna 20.000 stappen op de teller vandaag, gaan we douchen, eentje drinken , en bed in. Morgen zien we wel weer.