Het was gisterenavond zo gezellig buiten zitten, dat het nog best laat was voor we gingen slapen. Deze morgen lukte het vroeg opstaan dan ook alleen maar omdat het veel te warm werd. “Zullen we gewoon een dagje langer blijven staan” stelt Luc voor. Ik vind het best. Bepakt en bezakt met koffie, broodjes kaas en handdoeken lopen we het pad af naar de rivier om te brunchen.

Er is nu iets meer bewolking, en er staat een zacht briesje, dus het is goed uit te houden. We blijven een paar uurtjes ‘zonnebaden’. Er is vandaag weinig volk aan het strandje.

Als we vinden dat we genoeg uitgerust zijn, trekken we onze wandelschoenen aan. We zien een smal bospad naast de rivier en zijn benieuwd waar het uitkomt. Af en toe is het flink klimmen en dalen, vasthoudend aan boomtakken, of wiebelend op een steen in het water. Het pad is langer dan verwacht, maar we vermoeden dat het op een keer toch érgens uit moet komen, dus we stappen fluks door. (dat woordje heb ik nou altijd al eens willen gebruiken, bij deze)

In de verte horen we gedonder. Ohja, da’s waar ook. Er zouden inderdaad nog stevige onweersbuien aankomen. De lucht wordt ook iets donkerder. Slim van ons om juist nu nog zo’n wandeling te gaan doen. Als we later ineens op een verharde weg uitkomen zijn we gerustgesteld.

Via deze weg terug naar de camping zal vast makkelijker en dus sneller zijn. Toen wisten we nog niet dat bijna de hele weg bergop was. Pittig, maar de laatste 500 meter mogen we bergaf. We zetten water op het vuur voor koffie, maar nog voor de ketel fluit dondert het opnieuw en barst de regenbui los. Dan maar even knus in de bus.

We koken en eten in de bus, het blijft druppelen en buiten wordt het al wat drassig. De afwas gaan we aan het sanitairgebouw doen, en we duiken zelf ook nog even onder onze prive douche. Morgen weer proper en route!