Ik ren zo hard ik kan. Achtervolgd door iemand met duidelijk kwade bedoelingen. Ik hap naar adem als ik eindelijk even stilsta. M’n hart bonst in m’n keel, maar al m’n zintuigen blijven op scherp staan. Hij lijkt het opgegeven te hebben. Lijkt. Ik draai me om en daar staat hij te grijnzen. Hij is groot en breed, en een beetje groen. Als een ork. Hij heft zijn gespierde arm omhoog waarmee hij een groot blinkend mes vasthoudt.

Met een schreeuw word ik wakker. En Luc ook. En ik vermoed de mensen in de andere camper ook. Het is bijna half 8. Ik heb geen zin meer om terug te slapen , dus begin vast aan de ochtendrituelen. Luc draait zich nog een keer om. In de verte kraait een haan. Ik drink mijn koffie terwijl de zon hier opkomt.

Behalve weilanden en weilanden is hier niet veel te zien, dus trekken we weer verder. In eerste instantie nog zonder snelweg, maar de omgeving blijft wat eentonig. Ergens in de namiddag stoppen we bij een parkje met een picknickbank voor een snelle lunch. We verzetten de navigatie naar Perigueux inclusief snelwegen. Zo ver gaan we vandaag nog niet rijden. De zon schijnt zo hard de bus in dat we halfgaar dan maar vast een plek uitzoeken voor de nacht. We willen deze keer een camping, zodat we water kunnen bijvullen en lozen. Een goeie douche zou ook welkom zijn. Een paar smalle kronkelige weggetjes leiden ons naar een camping wat er op het eerste zicht vreselijk uitziet. We zien een rij vaste caravans en dat is vaak een reden om weer te vertrekken. Maar we hebben het warm, zijn een beetje moe en de campings lijken in deze regio niet zo druk bezaaid. Toevallig komt de eigenaar ons juist tegemoet lopen en in zijn beste Engels wijst hij ons de plek aan. Tegenover die eerste rij vaste caravans. Jammer maar het zij zo. We hebben wel een half voetbalveld tot onze beschikking, want er staat verder niemand op dat stuk. Het is hier buiten de toeristische regio, én buiten het seizoen. Zelfs de meeste vaste plaatsen staan nu leeg. Een dubbel gevoel…. enerzijds blij dat we kunnen staan met voorzieningen, anderzijds valt de plek wat tegen. De eigenaar is een supervriendelijke jonge gast. In zijn beste Engels krijgen we de uitleg. Het is niet perfect maar nog altijd stukken beter dan mijn beste Frans. We rekenen ook maar meteen af. “Thirty euros and fifteen for one night”. Euh, how much? “Thirty and fifteen”. Blij dat we geen 2 nachten gevraagd hebben voor deze overprized camping overhandig ik alvast 3 tientjes. Hij kijkt wat dwaas als ik nog zoek naar kleingeld, en na nog wat getallen in het Frans snappen we het. Hij bedoelde 13,50! We rekenen af en krijgen een sleutel voor de toiletten en douches. Als we morgen vertrekken moeten we die maar in de brievenbus steken.

Nou, daar zitten we dan. Op een megagrote lillike camping vol vaste gasten. Als we de camping eens verder oplopen blijkt het een verborgen parel te zijn. Die ene rij vaste caravans was de enige rij. Ons voetbalveld was de plek voor de losse. Iets verder staan nog een paar chalets voor verhuur. En dan is er een groot veld aan de rivier. Aan de linkerkant een strandje, rechts een stuk bos. Picknickbankjes. Een rotswand aan de overkant. Magnifique!

We blijven een tijdje aan het water zitten, tot het tijd is om te eten. Wat kip en aardappelen mix ik met enkele restjes van gisteren tot een avondmaal. Het smaakt.

Het is al donker als we met onze sleutel naar de privé douche gaan. De douches zijn basic maar proper. We blijven er lekker lang onder staan. Het is echt luxe na een paar dagen wassen aan de wasbak. Zeker met dit weer. Het is stikdonker hier, dus we steken de stormlamp aan en blijven nog even buiten zitten. Alweer een heldere sterrenhemel, maar met nu een vallende ster. *wens* Een wijntje/biertje erbij, en alweer een uil op de achtergrond maakt het plaatje af. Wel horen we geregeld geritsel in het bos naast onze plek. Ik hoop alleen maar dat het die ork niet is.