“Mam, ik kom jullie even uitzwaaien. Hoe laat vertrekken jullie”? Morgenvroeg. “Maar heb je een richtuur dat jullie vertrekken?” Ja, morgenvroeg, na de koffie en de laatste dingetjes inpakken. “Maar je weet niet precies hoe laat”? Gewoon, ergens in de voormiddag. “Dan kom ik om 10 uur even langs, dan zullen jullie er nog wel zijn”? Ja hoor, en anders wachten we, tot morgen!

Ik weet dat ze er geen woord van gelooft dat wij effectief in de voormiddag al vertrekkensklaar zijn, en dat ze gokt op laat namiddag, of zelfs ’s avonds. Maar als ze klokslag 10 de oprit indraait, zijn wij al zo goed als vertrekkensklaar. We drinken nog een koffie, gooien de laatste spulletjes in de bus en geven de achterblijvers instructies over het onderhoud van het vee en de rest. Tegen 11 uur worden we uitgezwaaid.

Eindelijk hebben we nog eens vakantie. Het is al meer dan 2 jaar geleden dat we langer dan een weekend weg konden. Omdat ik niet eerder dan september vrij kon nemen, hebben we onze Scandinavië of Schotland plannen opgeborgen. We hebben geen zin in 3 weken regen en kou, we willen zoveel mogelijk buiten zijn. We rijden naar Frankrijk. Van daaruit zien we wel weer. We hebben de Franse milieusticker, onze covidsafe certificaten en koffie.

Bij ons vertrek is het nog vrij grijs. Gaandeweg klaart de lucht op en komt de zon hier en daar door. Een landkaart bekijken op een telefoonscherm blijkt lastig te zijn. Met dat scrollen en uitvergroten raak ik steeds de weg kwijt, dus onderweg stoppen we bij een tankstation en kopen een oldskool landkaart. We lunchen aan een picknicktafel, en zien op de kaart dat we niet ver van Herbeumont zijn. We weten daar een camping waar we al eerder gestaan hebben, en besluiten er nog eens te overnachten. Het is intussen al best warm, en we hebben geen zin om de hele dag door te blijven rijden.

Er is nog plek op de camping, en we installeren ons langs het riviertje. Het is een retro-camping en met een oldtimer krijg je korting. Je ziet hier dan ook vanalles door elkaar staan. Er staan ook superveel pipowagens die je kunt huren. Het is wel allemaal oud en rommelig, en eigenlijk onooglijk, maar toch heeft het zijn charme. Vooral de oude bogenbrug geeft het een fantastisch decor.

We wandelen de camping af en via een stukje bos komen we op die bogenbrug. Deze is niet toegankelijk voor auto’s, enkel fietsers en voetgangers. Van hieruit hebben we een mooi overzicht op de camping.

Als avondmaal warm ik een bakje spaghettisaus op dat ik thuis nog snel uit de diepvries had genomen. Wat spirelli erbij. Klaar. Als de zon verdwijnt koelt het hier ineens ook hard af. We hebben nog wat hout in de bus liggen, dus we gaan vuurtjestoken. Het geeft een heel mooie sfeer hier ’s avonds. Het is pikkedonker. Deze camping doet niet aan lantaarnpalen of andere verlichting. Op heel veel plaatsen langs het water zitten de mensen buiten en branden kampvuurtjes. Het is een ongelooflijk heldere sterrenhemel. Zo zie je het bij ons niet vaak. Helaas krijg ik het niet op foto, maar echt…. ’t is een idyllisch plaatje.

Onze directe buur hier is een jong koppeltje. We kunnen grote flarden van hun gesprek volgen. Zijn gesprek eigenlijk. Hij ratelt non-stop over zijn ex lief tegen zijn nieuw lief. Zelfs de meest intieme details passeren. Ik vraag me af of ik straks, als wijze oude vrouw, het meisje moet adviseren om te gaan lopen en niet meer terug te komen, maar besluit me wijselijk niet te gaan moeien. Tegen middernacht kruipen we het bed in, en met het zachte ge-oehoe van een uil op de achtergrond val ik als een blok in slaap.