Ook al hebben we nog even geen tijd voor een nieuwe campertrip, we kunnen wel alvast bedenken waar we nog eens naartoe kunnen. En dan realiseren we ons dat we het laatste weekend, alweer ruim 2 maanden geleden, niet eens opgeschreven hebben hier. Onder het mom van ‘beter laat dan nooit’ bij deze dus alsnog een update.

We schrijven 1 december. Precies 12,5 jaar getrouwd. We gaan op date. Het mag dan al eens een ietsje meer zijn. Omdat we allebei ook nog steeds verliefd zijn op Durbuy arriveren we daar rond de middag. Het is er superdruk. De combinatie weekend-december-kerstmarkt zorgt voor extra veel toeristen. We hebben al wat rondgereden voordat we een stukje buiten het centrum een parkeerplaats vinden. Voor een tientje mag onze bus er de hele dag en nacht staan. We zetten hem keurig in een vak, nemen onze trolley met kleren en andere benodigdheden, sluiten de bus af, en laten hem alleen achter. Ik heb voor deze ene keer een hotelkamer gereserveerd.

Het is niet echt een standaard hotelkamer. Eigenlijk is het een minihuisje midden in het centrum. Het hoort wel bij een hotel dat er vlakbij gelegen is. We melden ons daar aan, en een vriendelijke meneer in pak gaat ons de weg wijzen. Ik protesteer nog even als hij onze koffer wil dragen, ik kan dat zelf ook wel, maar hij is koppiger dan ik. Toegegeven, het heeft wel wat, een man in pak volgen die je koffer draagt. De voordeur bevindt zich in een klein steegje. Op straat kijk je recht de keuken in van een bistro waar flink gewerkt wordt. Aan de andere kant stap je zo een terrasje op. De sfeer is al goed.

Die sfeer wordt er nog beter op als we onze kamer binnenstappen. In één woord wauw. De meneer in pak gaat voor ons de houtkachel aanmaken, en wij verkennen even de ruimte. Een grote woonkamer in een voormalig kloostergebouw. Dikke natuurstenen muren met glas in lood ramen. Een royale chesterfieldbank, met een salontafel van oude balken. Daar tegenover een houtkachel die de meneer in pak maar moeizaam aan de gang krijgt. Hij gooit er nog een extra dikke blok op. Hij lijkt getrainder in trolleys dragen dan in vuurtje stoken.

De badkamer is nog wauwer dan wauw. Aan de ene kant een grote regendouche, aan de andere kant een groot ligbad in natuursteen. Wasbakken op oude eiken balken. Ook hier glas in lood ramen met luikjes. Kaarsjes, handdoeken, zeepjes, …….. Het is met oog voor detail afgewerkt hier.

Een oude houten trap brengt je naar de bovenverdieping waar een groot bed op een heerlijk krakende houten vloer staat. Ook hier weer de typische ramen.

Ondertussen brandt de kachel en gaat de meneer in pak weer weg. We ploffen op de zetel, en we zijn eigenlijk een beetje teleurgesteld. Teleurgesteld dat we voor deze avond een etentje gereserveerd hebben een stukje buiten Durbuy. We willen hier liefst gewoon niet meer weg. Hadden we maar gewoon een afhaalpizza gereserveerd.

Voor we gaan eten wandelen we nog even de kerstmarkt over. Het is best koud, dus ik koop een warme sjaal en een fles chardonnay. De sjaal voor direct, de wijn voor ’s avonds. Bij de houtkachel. In “ons” huisje. Het is zo’n 10 km rijden naar het restaurant. De bus mogen we bij terugkomst weer gewoon op dezelfde plek parkeren. Het restaurant is een omgebouwde oude hoeve die bij een nog werkende boerderij hoort. De reviews waren veelbelovend. Helaas vond Luc zijn steak taai. Jammer. Mijn pasta was wel oké. De moelleux ook.

Terug “thuis” brandt de houtkachel nog steeds een beetje. We gooien er nog een paar houtblokken in en het wordt knetterend knus binnen. Het bad is zalig. De wijn ook. Gelukkig had ik geen ontbijt gereserveerd in het bijhorende hotel er tegenover, dus we konden nog wat uitslapen. Er was een klein koffieapparaat aanwezig. Dat was voor ons genoeg om de dag goed te beginnen.

Terwijl we terugwandelen naar onze bus, deze keer moeten we zelf de trolley mee trekken, besluiten we dat we nog wel een extra dagje aan het weekend kunnen plakken. Niet meer in die hotelkamer, dat zou wat te prijzig worden. Luc start de bus en ik zoek op de camper app een leuke plek uit. Een helemaal vrije plek. Het is een open plek in het bos. Er staat verder niemand maar dat hadden we ook niet verwacht. Het is beginnen sneeuwen, heel lichtjes, maar genoeg om even alles met een wit laagje te bedekken. Even maar, het vriest net niet genoeg. En het wordt mistig.

We wandelen wat bospaden door, maar zorgen er wel voor dat we de route nog kunnen onthouden. Het is echt koud, en het wordt steeds mistiger. Niet het ideale moment om te verdwalen. We drinken buiten koffie, maar tegen de avond gaan we toch maar terug de bus in, met het kacheltje aan. Ik kook het avondeten, en daarna is het te donker om nog naar buiten te gaan. Je ziet letterlijk niks meer als je buiten stapt. Het is zo onvoorstelbaar donker. En stil. We slapen goed.

’s Morgens zetten we weer even het kacheltje aan tijdens het ontbijt. Het voordeel van zo’n kleine camper, het is snel warm binnen. Na nog een frisse boswandeling, en een langzaam verdwijnende mist, is het dan toch tijd om weer naar huis te rijden. En nu, intussen al februari, alvast uitkijkend naar een volgende trip. Na de drukke winterperiode. Zin in.