Het is alweer middag als we de mooie plek in Fagelsjö verlaten. Onze wasmand raakt zachtjesaan vol. De voorraad lange broeken en truien mindert. We zijn aan onze laatste liter water bezig. We willen een warme douche en haren wassen. Kortom, we moeten nog eens een echte camping uitzoeken. Luc rijdt de E45 weer op, en ik zoek op de app een leuke uit. Voor zover echte campings leuk zijn dan. Eigenlijk staan we gewoon het liefst ergens afgelegen.

Ik wil zelf ook nog wel eens achter het stuur. We wisselen van kant. Een snelweg hier is zo anders dan een snelweg bij ons. De E45, die wel eens de snelweg naar het Noorden genoemd wordt, is maar een gewone weg, die zich een weg baant door de wisselende Zweedse natuur. De mentaliteit van de automobilisten is hier ook heel anders, ook al kom je hier weinig verkeer tegen. Veel geduldiger, geen bumperklevers, of irritant knipperende middelvingeropstekende inhalers. Iedereen heeft hier gewoon tijd. En zo rijd ik dus gewoon 203 kilometers achter elkaar, gewoon relaxed. Geen stress. Zelfs niet als ik ineens dwars door een stad moet. Ik vloek zelfs niet. Oké, Mora is niet te vergelijken met Brussel natuurlijk, maar toch…. zo heb ik nog nooit 200 kilometer gereden. En 3. En het is makkelijk. Deze weg gaat of naar het noorden, of naar het zuiden. Meer hoef je niet te weten, dan rij je altijd goed. Heb ik al gezegd dat ik in dit land wil gaan wonen?

Ik rijd de uitgezochte camping op,  en we melden ons aan. Met 2 douchemuntjes op zak en een warme broodjes bestelling voor de volgende ochtend kiezen we een plek uit aan het water. Er is een stookplek op iedere plaats maar we hebben niet meer genoeg hout. En dat ligt hier ook nergens. Geeft niet, doen we volgende keer wel weer. Ik maak het avondeten, en Luc dekt buiten de tafel. Net als we gegeten hebben begint het te gieten, dus we vluchten naar binnen.

Dan gaan we maar op zoek naar de faciliteiten. Daar kwamen we immers voor. We hebben een code gekregen dat alle deuren opent waar een codekastje hangt. De wasruimte valt tegen. Er staan 2 wasmachines, maar een droger is er niet. Met dit weer krijgen we de was met geen mogelijkheid droog aan een waslijn. En in de bus hangen is ook geen optie met zoveel was. Tegenvaller. Op naar de douches. We drukken de code in aan het sanitair gebouw, openen de deur, en….. weer een tegenvaller. Het is een hele kleine ruimte. Meteen als je binnenstapt aan de linkerkant een paar toiletten. Aan de rechterkant een paar wastafels. En daar tussenin, tegenover de deur, 2 douches. Met zo’n plastic gordijntjes. Enkel douches. Geen omkleedruimte, of hoe je zoiets ook noemt. Geen ruimte voor je handdoek en kleren apart te leggen. Gewoon een douche. Met een plastic gordijntje. Het aan-en uitkleden moet je gewoon openbaar tussen de toiletten en de wasbakken doen. Dit is zooooo niet waarvoor wij een camping uitgezocht hadden. Teleurgesteld druip ik letterlijk af, door de regen,  terug de bus in. Ik ga hier echt niet douchen. Ik heb er serieus de pest in. Niet douchen, geen was draaien, en alsof dat nog niet genoeg is staan we ook nog eens naast een familie luidruchtig lallende Hollanders. Jeuj.

Luc gaat ’s avonds wel douchen, maar ik wil echt niet. Als ie terug is nemen we de nog nieuw in de verpakking stock kaarten uit de la. Dat we er ooit gelegd hebben voor het geval dat. Vanavond is zo’n gevalletje. Ik ga slapen met het voornemen om morgenvroeg dan maar gewoon mijn kop met shampoo in het meer te steken.

Het is een druilerige zaterdagochtend. De regen klettert naar beneden wat mijn humeur er niet direct beter op maakt. Dat wordt beter als Luc koffie heeft gezet. Een goeie koffie lost al die kleine tegenvallers op. (een goeie koffie he, geen oploskoffie). De bestelde broodjes zijn lekker knapperig, en een verademing na al dat knackebrod. Nog maar een klein beetje mokkend pak ik mijn toiletspullen, handdoeken en schone kleren mee naar het sanitair gebouw. Met veel onhandig geworstel lukt het me. Schoongewassen en met naar shampoo ruikende haren wandel ik terug naar de bus. Opgelucht. Hehe, we kunnen weg, en we hoeven vanavond niet opnieuw een camping uit te zoeken.

De E45 wordt op sommige momenten iets breder en iets drukker naarmate we verder richting zuiden rijden. Maar in vergelijking met wat we thuis gewend zijn nog steeds rustig. Gelukkig dat er ooit de ruitenwisser-optie gekozen is voor deze bus, want dat hebben we de hele weg nodig. En de vooruitzichten zijn dat het hier nog wel een aantal dagen zo blijft. Zonde. Nu weten we niet zo goed wat we moeten gaan uitkiezen voor de komende dagen. Tegen de kou kun je je kleden. Tegen de regen op zich ook wel, maar dat is toch anders. We rijden nog maar even door, en ik stuur Tom een berichtje met de vraag of ie koffie heeft. Tom, een kameraad van het boogschieten, is met zijn gezin enkele jaren geleden verhuisd van België naar Zweden. Mellerud, niet ver van de E45, dus we passeren er toch ongeveer. In de late namiddag zitten we er in de keuken aan de koffie. Tegen etenstijd worden er pizza’s besteld, en we blijven nog lang nababbelen. Het is al laat en donker, dus we overnachten gewoon daar op de oprit.

De voorspelde aanhoudende regen is er intussen mee gestopt. Er schijnt zelfs een zonnetje deze zondagochtend. Tom heeft de koffie al klaar, en we gaan heerlijk buiten in de tuin zitten. Het mag zo nog een paar dagen blijven, al voorspelt de weerapp weer nattigheid voor de komende dagen. Rond de middag nemen we afscheid van Tom en zijn gezin en gaan weer wat kilometers richting thuis maken.