Donderdag: op zich best vroeg wakker, maar nog niet meteen de drang om uit bed te springen. Gewoon wat op bed liggen, uit het raam kijkend naar de zon die opkomt  en het riviertje dat kabbelt, is zalig. Maar aangezien koffie op bed niet zo geschikt is gebleken voor mij sta ik toch maar op. In de zon is het alweer flink warm, maar af en toe staat er ook weer die wind waardoor het toch goed uit te houden is. Tegen de middag is alles weer ingepakt, en zijn we weer op weg. De TomTom richting huiswaarts, maar zonder haast te hebben. We rijden weer door leuke landweggetjes, soms aardig klimmen in de bergen, soms vlakke stukken. We hadden geen brood meer, dus we kijken uit naar een boulangerie voor ons ontbijtje. Hoe het komt weet ik niet, maar we vinden dus nergens een bakker. Zelfs geen supermarkt. Waar gaan de plaatselijke bewoners in godsnaam naartoe?

Enfin, tegen 15 uur hebben we dan eindelijk een supermarktje gevonden, en we kopen brood, kaas en hesp. We rijden nog wat verder door de kleine weggetjes tot we een open plek vinden. Tijd voor ons ontbijt. Luc klapt de tafel en stoelen uit, ik zet een pan op het vuur en maak croques van de boodschappen. Het is niet helemaal zoals ze thuis zijn met het croque apparaat, en had ik een bistro gehad dan was ie waarschijnlijk teruggekeerd naar de keuken, maar we hebben intussen zo’n honger dat dit echt de lekkerste croques sinds tijden zijn!

Nog een kannetje koffie, en we kunnen er weer tegen. Enkele kilometers verder zien we een kudde koeien ontsnappen uit een wei.  Het is maar een klein weggetje, dus geen plaats voor een busje om een kudde koeien in te halen. Luc mag het niet eens proberen van mij. Ik vind het maar niks, en wil er liever gewoon rustig achter blijven. De dames lijken wel blij met dit onverwachte uitstapje en huppelen vrolijk voor ons uit. Gelukkig, voor mij, beslissen ze om op een gegeven moment af te draaien. Recht iemands voortuin in. In de autospiegel zie ik ze daar nog wat rondstampen op hun gazon, naast hun zwembad. Ik ben al blij dat we er weer door kunnen, en als we voorbij zijn zien we de koeien ook weer terugkeren.

Tegen 17 uur zijn we in Dinant. Vanaf de brug gezien op de autoweg zag het er sprookjesachtig mooi uit, dus we besloten er te stoppen. Na wat opzoekwerk zou er in het centrum, naast de Maas, een camperplaats zijn. Tegenover de toeristeninformatie. Deze laatste vinden we, de Maas ook, maar geen camperparking, enkel een gewone parking. We parkeren er. Dat is het voordeel van een busje tegenover een grote camper, we kunnen nog redelijk goed op gewone parkings terecht. We doen navraag bij de toeristeninfo en deze plek blijkt er niet (meer?) te zijn. Er is een camping een heel eindje verderop. Of een camperplaats achter de citadel, (zonder het uitzicht dus) en naast een kerkhof. Nu hoeft er van mij niet noodzakelijk heel veel leven in de brouwerij te zijn, maar zo doods al een kerkhof hoeft ook weer niet. We bedanken voor de info, en besluiten dat we dan alleen maar even de stad verkennen zonder te overnachten. Het is mooi, zo al die gekleurde huisjes aan de Maas. Maar vanaf de verder gelegen autowegbrug leek het magischer. Iedere foto lijkt ook op de vorige. We kuieren de stad wat door, maar gaan niet naar de citadel. Luc had geen zin in de stoeltjeslift, en ik had geen zin in honderdduizend traptreden. (Ongeveer hè, heb ze niet geteld)

Misschien moeten we hier gewoon nog een keer op een avond terug komen.  Maar niet vandaag,  vandaag rijden we verder. Ik heb nog avondeten in de koelkast, dus we zijn nu niet afhankelijk van de plaatselijke horeca.

Voor we het weten zitten we ineens al in Limburg. Damn. Nu begint het einde van de vakantie al echt duidelijk te worden. Limburg. Nu kunnen we eigenlijk net zo goed door rijden tot thuis. Maar we hebben nog een dag. Dilemma. We zoeken wat camperplaatsen op, en stuiten op een cp in Neerpelt aan de jachthaven.  Oké, dicht bij huis, maar misschien ook wel eens leuk. We vinden de cp in eerste instantie niet. We waren ook aan de verkeerde kant van het kanaal. Bij het ingeven van een ander adres dat ik vond werden we door de TomTom wel naar de goeie plek gebracht. Moeilijk te vinden. We wandelen even over de camperparking, maar we vinden er allebei eigenlijk niks aan. Ondertussen is het wel al laat, en we hebben nog niet gegeten, dus we moeten snel iets anders verzinnen. We gaan naar ons werkhuis in Lommel, en parkeren de bus binnen. Ik maak snel het eten klaar, en aangezien het al zo laat is gaan we niet heel veel later slapen. We gaan morgen (vrijdag) direct op de plaats van bestemming zijn om alvast wat op te ruimen en klaar te maken voor de volgende werkdag.

Die vrijdag (vandaag) worden we wakker en horen de regen neerplensen op het dak. Er staat ook een stevige wind. De volle drie weken hebben wij enorm mooi zomerweer gehad, te mooi eigenlijk voor september. En nu het is afgelopen, de 21e, is het ook ineens echt herfst geworden. Het is goed zo.                                                         We hebben 2.967,3 kilometers geroadtript.