Met een busje dat steeds vaker in noodloop viel, vond ik het idee om zo op vakantie te vertrekken niet echt een relaxte gedachte. Dit deed ie al vrij snel na aankoop, maar toen nog maar sporadisch. Geleidelijk aan steeds vaker, maar de garage kon nooit een oorzaak vinden. Ook geen oplossing. Via via kwamen we bij een andere garage uit, gespecialiseerd in diesels, en na een telefoontje konden we de bus langsbrengen. Onze vakantie gingen we tóch een week opschuiven vanwege mijn werk, dus we konden die tijd mooi gebruiken voor de reparatie. Enfin, een hele tijd later, en een heel stuk armer, kunnen we dan eindelijk vertrekken. Uitstel is geen afstel.

We zijn deze keer goed voorbereid. Litouwen, Letland, Estland, here we come! Al een paar maanden geleden besloten dat we dit jaar een roadtrip door de Baltische Staten zouden doen. We zijn er beiden nog nooit geweest. Je mag er wildkamperen,  er is veel natuur en weinig toerisme. Da’s iets voor ons. We googlen wat op plaatsen en routes, ik koop een wegenkaart van de 3 landen, en op de park4night app sla ik alvast een paar mooie overnachtingsplekken op. De bus gepoetst vanbinnen en vertrekkensklaar. Een goed begin is het halve werk. Zeggen ze.

We pakken de laatste spulletjes in, laten een briefje achter op de keukentafel voor het thuisfront, (met instructies voor de verzorging van de kippen en de moestuinbak) en dan zijn we helemaal klaar voor de trip.

“We besluiten om onze gut feeling te volgen”

‘Vergeet je niet iets?’ Vraagt Luc, wijzend naar m’n iPad. Ik schud m’n hoofd. ‘Maar die neem je toch altijd mee?’ ‘Ja, maar nu niet. Heb m’n telefoon en laptop. Laat dit maar thuis. Voor het geval dat.” Luc kijkt me wat vreemd aan. Ik besef hoe onnozel het klinkt, maar ik zeg het er toch maar achteraan dat ik een heel naar voorgevoel heb bij deze vakantie. Ik kan totaal geen reden bedenken waarom,  het lijkt allemaal mooi daar, daar ligt het niet aan. De landen zijn ook gewoon veilig, ondanks (Wit) Rusland als buurland(en). En ook dat is voor mij absoluut niet iets waar ik schrik voor heb. Maar wat wel? Ik kan geen logische verklaring bedenken. ‘Had dat maar gewoon eerder gezegd’, zegt Luc. ‘Ik heb exact hetzelfde. Ik heb het gevoel dat we ergens anders heen moeten dit jaar, en ik weet ook niet waarom, ik heb dat anders nooit’. We zijn allebei effe van slag. Wat is dit nu? Het slaat ook echt helemaal nergens op, maar juist voordat we de bus instappen, besluiten we om onze gut feeling te volgen, en een andere kant op sturen. Maar welke kant? We weten het ook allebei effe niet. Aan een goed georganiseerd plan B hadden we niet gewerkt. Ik moet snel beslissen wat ik in de navigatie zet.

Het wordt Fins Lapland. Via Zweden. Of het dat blijft, weten we nog niet. Maar voorlopig is dat dus het plan. Ons vaag voorgevoel is verdwenen, wat voor allebei rust in het hoofd geeft, maar het blijft raar. We zetten alvast koers richting Denemarken. In no-time hebben we al een hoop vertraging. Een omweg in Nederland. Een “noodstop” op een parking, omdat ik ineens (onterecht overigens) denk dat ik misschien m’n portemonnee vergeten ben. Een half uur file in Duitsland net over de grens. Een strenge controle vanwege het EK voetbal dat gisteren begonnen is. Twee oudjes in een dito busje lijkt ongevaarlijk, dus wij hoeven niet aan de kant voor een grondigere check.

Daarna gaat het iets vlotter. Onderweg gaan we nog even een dorpje in voor een supermarkt. We slaan voor de zekerheid wat blikjes bier en zakjes (ja zakjes) wijn in. Als we dan toch echt de grens overgaan morgen en via Denemarken en Zweden naar Finland gaan, dan kunnen we dat beter nu kopen. In Scandinavië is dat onbetaalbaar. Voor ons nu zeker, want ons vakantiespaarpotje zit in de dieselpomp. Ondanks dat we vandaag niet zoveel kilometers hebben gemaakt als gehoopt, gaan we toch al redelijk vroeg op zoek naar een slaapplek. Op de parking van de supermarkt zoeken we op plekken in de buurt, en kiezen een camperplaats uit die naast een camping ligt. Via een slagboom heb je vanaf 17u toegang, en als we morgen kleingeld in het kastje werpen, zal de slagboom weer open gaan. Makkelijk. Vanaf deze plek kun je te voet gewoon de camping op, en gebruik van alle faciliteiten is inbegrepen. We staan alleen. Maar het is nog maar iets na 18 uur, dus misschien krijgen we nog buren. Maar nu, hoe kan het ook anders, eerst koffie.

Normaal gezien zouden we op vakantie vertrokken zijn op de dag dat we 17 jaar getrouwd waren. Omdat 17 jaar een rozen huwelijksverjaardag genoemd wordt, had ik een soort diner in a box voorzien in dat thema. Echt met roze, en heel romantic kitsch. Fonduestel voor  kaas. Met wat dips, en bubbels. Om te proosten op het volgende jaar.  Als dessert wat chocoladekorrels, aardbeien en mini marshmallows. Maar na de kaasfondue zaten we vol genoeg, het dessert zal voor een andere dag zijn.

Luc werpt zich op als afwasser, en ik houd hem niet tegen. Ik typ intussen deze blog. Voordat het donker wordt, willen we de rest van de camping eens bekijken. Het blijkt een megagrote camping te zijn. We wandelen over de weggetjes, en passeren veel kampeervelden. Er zijn stukken met vaste stacaravans, stukken met seizoensplaatsen, plaatsen met privé sanitair, plaatsen voor losse caravans en tenten al dan niet met stroom en water. Plekken voor campers. Er is een restaurant, een zwembad, een speeltuin, een muziekhal met buitenpodium. Stukken bos met wandelpaden. Maar alles is zo gepositioneerd dat je van elkaar niet veel last hebt. We hebben de plekken niet geteld, en het is hier nog redelijk kalm, maar we gokken dat er toch wel honderden kunnen staan. Het is niet echt een camping waar wij vaker naartoe zouden gaan, maar netjes en mooi is het wel.

Ondertussen zijn er nog 2 campers bijgekomen. Niet echt druk dus. We gaan nog even buiten zitten, en dan proberen op tijd te gaan slapen. We nemen ons voor om morgen op tijd weer verder te trekken. Na de koffie.