Bestellen we online een nieuw lampje voor in de bus, en laten we het thuisbezorgen? Of gaan we een paar uur rijden en het zelf halen? We kiezen het laatste. En plakken er dan maar meteen een nachtje bij aan. 

Het is al middag als we vertrekken. We gaan geen binnenwegen nemen deze keer, maar gaan voor de snelste route via de snelweg. Bestemming is Winterswijk in Nederland,  waar een grote kampeerwinkel gevestigd is. We hebben geen zin om daar ergens op een parkeerplaats te overnachten, dus ik zoek onderweg een plekje op de app. Het wordt er één op de boerenbuiten in Duitsland. Tussen de kippen. Net over de Nederlandse grens daar. Juist voor de zon ondergaat vinden we de kippenboerderij. Ondanks dat er een stuk of 3 auto’s geparkeerd staan, lijkt er niemand thuis te zijn. We zien nergens een briefje hangen met ‘instructies bij afwezigheid’. Ook zien we niet echt waar precies de camperplaatsen zouden zijn. We wandelen nog wat rond de boerderij en tussen de schuren, maar geven het dan maar op. Terwijl we het erf af rijden, stel ik de navigatie in op een andere boerderij met camperplaatsen, een kilometer of 8 verderop.

Het wordt al wat donker, dus het is even zoeken op die boerenbinnenweggetjes,  maar rond 17 uur rijden we de lange modderige oprit op. Ondanks dat het eigenlijk niet zo ver van een weg ligt, lijkt het alsof je niet meer in de bewoonde wereld bent. Een megagrote voormalige boerderij, een binnenplaats met schuren, omgeven door deels weilanden en deels bos. Wat een prachtige plek om te wonen. Of om een nachtje met de bus te staan. De eigenaar heet ons welkom, en toont waar we ons het beste kunnen installeren. Naast een strook gras is een stukje verhard, wat vanwege de voorspelde regen nu interessanter is dan op een bospad. Hij toont ons ook nog een ruimte waar een toilet is, een wasplaats, en een koelkast met drankjes. Een bakje ernaast waar je dan het geld in kunt doen. Mooi dat dat hier nog zomaar kan.

We verkennen de omgeving een beetje, maar het is eigenlijk al te donker om het goed te kunnen zien. Als het dan zachtjes begint te regenen, kruipen we de bus in. Ik had eens een goede tip gelezen. Om echt supermakkelijk een pizza op te warmen. Zonder zelf eerst met deeg ofzo te moeten klooien. Een kant en klare pizza oprollen, in stukken snijden,  deze rechtop op het rooster in de omnia pan zetten, bakken, klaar. Ideaal. Ik had 2 kant en klare pizza’s voorzien en in de koelkast gestoken. Tot zover ging het nog volgens plan. Het ding kreeg ik echter met geen mogelijkheid opgerold. Bij elke poging brak er een stuk af. Uiteindelijk maar opgegeven, en ze gestapeld in stukken gesneden in de omnia. Niet zoals ik had gehoopt, maar we hadden toch een soort van pizza. Volgende keer toch maar weer de omslachtige manier.

Het blijft druppelen buiten. Binnen in de bus koelt het ook al wat af. We zetten de gaskachel aan, en al heel snel is het warm in de bus. Té warm. De kachel mag weer een tijdje uit. De laagste stand doet het niet zo goed meer. Dat moeten we thuis eens nakijken. Nu moeten we de kachel steeds even aanzetten, en weer uit. Wat ook weer niet zó erg is natuurlijk.

Ik drapeer m’n ipad over de tv-wandhouder, die daar toch maar wat nutteloos hangt. We hebben geen tv, maar we hebben dat ding er ook nooit afgeschroefd. Het scherm van de ipad is te klein, of onze ogen te slecht. We moeten teveel moeite doen om de ondertiteling te lezen. En zonder dat is een Scandinavische serie niet echt te volgen. Dan gebruiken we het maar als radio, met een muziekdocu. Paar drankjes erbij, en dan is het alweer bedtijd. De gaskachel blijft ’s nachts uit, we nemen liever een extra dekentje als het echt nodig is.

Donker, stil, en de regen zachtjes tikkend op het dak. De ingrediënten voor een goede nachtrust. Als het wat opklaart staan we op. Eerst koffie. Een vogeltje buiten aan het raam kijkt mee.

We wandelen nog eens over het terrein. Dit is wel een plek om te onthouden, en eens terug te komen met mooier weer. Zo een plekje tussen de bomen, nog wat verder achteraan, moet ook wel heel tof zijn.

Ik steek gepast geld met een bedankbriefje in een builtje, en net als ik het in de brievenbus  wil deponeren, komt de eigenaar zelf buiten. We maken nog even een praatje, beloven om eens terug te komen als de zon schijnt, en gaan dan verder op pad naar dé kampeerwinkel.

Het is inderdaad een hele grote winkel. Ik vind het een soort Ikea, maar dan met kampeerspullen en andere vrijetijdsartikelen. We struinen doorheen de 3 verdiepingen, en vinden onze lamp. En nieuwe wandelschoenen. En vooruit…..ook maar een nieuw campingtafeltje. En koffie en een gebakje. Het is hier echt net een Ikea. Het is al donker als we met onze winkelkar buiten komen. De navigatie mag weer op “rijd naar huis”.