“Gaan we samen of apart douchen?” vraag ik als we ontbeten hebben. “Doe maar apart”, zegt Luc, “de douches zijn hier erg krap. Ga jij maar eerst, dan laad ik vast in en ga ik als jij terug bent.” Met mijn tas spulletjes ga ik naar het 8-hoekig sanitair gebouw. De douches zijn gedateerd, volgens mij typisch jaren ’80, maar goed onderhouden. Het water is lekker warm, wat wel zalig is op deze frisse ochtend. Terug aan de bus geef ik Luc wat tips mee. “Als het bij de herendouches hetzelfde ingericht is als bij de dames, dan moet je de middelste douche nemen, die is ruim. De hendel van de kraan draai je helemaal naar links voor goed warm water.” Kwartiertje later komt ie frisgewassen maar klappertandend terug. Er was een loodgieter aan het werk bij de herendouches, en zodoende moest ie het doen met een straal ijskoud water. In ieder geval kunnen we nu verder rijden met een goed wakkere chauffeur.

De camping zelf was wel oké. Geen topplek, want je staat gewoon op een stuk terrein met bomen, zonder uitzicht. Maar zo zijn hier de meeste campings. In de hete zomermaanden zul je hier wel goed staan, zo tussen de bomen. Er is ook een bar-restaurant op de camping, maar daar zijn we niet geweest.

Vandaag staat Foz de Lumbier op de planning. Een kloof met hoge steile wanden, gescheiden door een rivier. Er is een wandelroute via een goed begaanbaar pad, en 2 donkere tunnels. Vroeger waren dit ooit treintunnels, maar dat is er niet meer aan te zien. Deze kloof staat bekend om de vele vale gieren die hier vliegen. Helaas blijven ze hoog, dus echt goed op de foto krijg ik ze niet. Tussen het wandelpad en de rivier groeien veel bomen en struiken, wat ik wel enigszins jammer vind voor het uitzicht. Het is natuurlijk fijn dat de route voor gezinnen met kleine kinderen, of voor minder mobiele mensen ook toegankelijk is. Zelf had ik het iets spannender verwacht, dat je wat meer echt aan de rand van de kloof zou stappen, of de gieren van dichterbij zou zien.

Al vroeger dan verwacht staan we weer op de parking.  De volgende plek die we eigenlijk hadden voorzien lijkt ons nu geen optie. De daarbij uitgezochte camperplek is hoog op een open vlakte, en zou met winderig weer absoluut geen aanrader zijn.  Dan maar de volgende plek op ons lijstje. Het is er ene waarbij we een camping uitgezocht hadden. Beetje snel misschien, alweer een camping, maar vooruit. De route is weer prachtig. Zigzaggend langs kloven en rauwe rotswanden, een plotse regenbui maakt het extra spannend. Gelukkig mag je hier op de meeste stukken niet harder dan 40, en dat vind ik hard zat. We vinden vlot de camping, en een vriendelijk meisje geeft ons uitleg en int het geld. We mogen zelf kiezen waar we gaan staan. De camping ziet er wel leuk uit. Toiletgebouwen, receptie, verhuurhuisjes, de bar,…..alles is in dezelfde stijl gebouwd. Met dikke houten balken. Het doet eerder Laplands aan dan Spaans eigenlijk. We installeren ons, en met veel moeite proberen we onze luifel op te zetten. Er scheelt iets met één van de stangen, dat moeten we thuis eens nakijken en repareren. Na een half uur prullen staat ie. De zon is weg, de regen lijkt ieder moment opnieuw te kunnen vallen, maar als we dan toch zo’n moeite gedaan hebben, gaan we er ook onder zitten ook. Met een dekentje, dat dan weer wel. En tijd voor een goeie hete koffie.

We hebben het wat koud, we zijn een beetje moe….. we wilden eigenlijk een eind gaan wandelen, maar we kiezen ervoor om lekker lui even op bed te gaan liggen. Oftewel siësta. We burgeren al aardig in.

We hebben gelezen dat de campingbar ’s avonds open is tot laat. We besluiten daar een hapje te gaan eten. We zijn niet de enige met dat idee. Er is een gezellige drukte, en we nemen plaats aan een tafeltje. Met behulp van google translate checken we de menukaart, en bestellen. Het is hetzelfde vriendelijke meisje van de receptie dat vanavond de bar draaiende houdt. Tegen elven vragen we de rekening en kuieren we weer naar de bus. Best een fijne plek. Misschien blijven we nog wel een dagje. Maar dat zien we morgen wel weer.