Veel wakker geworden deze nacht, en niet weten hoe te gaan liggen van de warmte. We hadden voor het slapen gaan het zijraampje al helemaal open gezet. Even later het dakraam. Ergens ’s nachts de schuifdeur ook nog helemaal open, maar het helpt niet veel. We staan vroeg op, en het eerste ezeltje komt ons al goeiemorgen wensen aan de bus. Algauw volgen de andere twee. Ze zijn echt zó leuk!

We gaan vandaag een soort van rustdag houden. Wat betekent dat we niet gaan rijden. We boeken een nacht bij, en gaan te voet naar het dorp. Er is een wandelpad binnendoor door het bos, redelijk bergaf. Het is 29 graden, maar er staat een stevige wind dus het is wel goed te doen. Op sommige momenten is het zelfs stormachtig. En toch zo warm, heel bizar. Het dorp is lager gelegen, en het is hier heter dan op ‘onze campingberg’. We kijken op vooral witte huizen met rode daken en een riviertje dat het centrum doorklieft.

Er zou een bar moeten zijn waar je iets kunt drinken, maar we vinden het niet. Als we het trapje naar de kerk betreden, zien we achter een heg enkele tafeltjes en stoeltjes verscholen. Het terras! Per toeval ontdekt. Vanop straat niet zichtbaar. Geen reclame, geen stoepbord, niets. Na enkele drankjes volgen we het pad weer terug naar de camping. Deze wandeling duurt langer. Ik heb wat moeite met de steile weg. Ik wijt het aan mijn herstel van de operatie van 2 weken geleden, maar stiekem heb ik gewoon geen conditie. Toch niet voor bergop. Terug op de camping passeren we een huisje dat je kunt huren hier. Wat doe je als je ergens iets wilt bouwen maar er staat al een dikke oude boom? Niet kappen in ieder geval. Je betrekt ‘m gewoon in je plannen. Vanaf de veranda door de muur naar de living, en boven weer door het dak naar buiten. Geweldig dat dit kan.

De rest van de dag gebruiken we om alvast wat ideeën op te doen voor de komende dagen, op onze stoeltjes met de schaduw mee te schuiven, een net-niet-té-pikante-éénpans-pasta klaar te maken en ons lichtelijk ergeren aan onze nieuwe campingachterburen. Twee schreeuwende gezinnen. Met kinderen. En tv. Veel geluidmakend speelgoed. Spaanse voetbalverslagen. Spaanse kinderseries. Luidruchtige Spaanse conversaties. Gemopper tegen de kinderen….. we verstaan er geen snars van, maar krijgen het allemaal mee. Soit, het is nog maar even. Morgen rijden we weer verder. Nu koffie, en onze strakke planning (haha) verder afwerken.