Onderweg stoppen we nog eens bij een grote supermarkt. Het is zondag, maar deze is gewoon open. Van 7 uur ’s morgens tot 22 uur’ s avonds zelfs. Ze hebben hier gewone verse broodjes, dus die nemen we wat mee. Terwijl we de boodschappen in de bus laden bedenken we dat we nog 70 kronen hebben. En dat alle washandjes in de wasmand liggen. Naast de supermarkt is de Dollar Store. Een grote winkel waar ze vanalles en nog wat verkopen voor een paar centen. Helaas in de gehele zaak geen washandje te vinden. Handdoeken, toiletspullen, badsponzen, noem het op en ze hebben het. Maar geen washandjes. Voor precies 70 kronen rekenen we een haarklem af, 2 geurkaarsen en een platte schep om dingen om te draaien in een pan. (het zal vast ’n naam hebben, maar ik kom er niet op).

We rijden verder. Ons plan is om tot Ryd te gaan. Het blijft de hele tijd regenen. Ik begin slaperig te worden van het monotone geluid en beweging van de ruitenwissers. Luc van de lange rechte weg. Dan maar plan B. We gaan eerder op zoek naar ’n staanplaats. De eerste is een hele kleine open plek in het bos. Als we er aankomen blijkt dat er al 3 campers iets eerder dan ons op hetzelfde idee zijn gekomen. Geen plaats meer. De volgende plek is de parking van een skipiste waar nog plaats genoeg is. Niet de meest charmante plek, maar goed genoeg. In de wintermaanden is het hier populair. Nu is het er, logischerwijze, niet zo druk.

We zijn de regen wat zat. We zijn een beetje vermoeid. En we hebben allebei niet echt trek in avondeten. We gaan gewoon voor plan C. Chocolade, Chips en Chardonnay.

Op maandagochtend worden we wakker onder een stralend zonnetje. Dat voelt meteen helemaal anders.

Na het ontbijt rijden we verder, naar Ryd. Daar is nog een autokerkhof wat we willen bezichtigen. Ook al is het een publiekstrekker hier in de buurt, pas op het moment dat je er al bent, staat er een pijl met Bilkyrkogard. Wij nemen de laatste vrije parkeerplek in. De parking staat nu vol. Met 8 wagens.

Het is goed dat we onze bergschoenen aangetrokken hebben. De paden in dit bos zijn op sommige momenten erg drassig. Af en toe zit er niks anders op dan gewoon dwars door een regenplas te stappen. Een andere keer heb je geluk en kun je via wat verdwaalde autobanden droog overstappen. Dit autokerkhof is een stuk kleiner dan dat in Bastnas waar we aan het begin van de reis gestopt zijn. Ook de sfeer errond vind ik een heel stuk minder. Net nu schijnt de zon keihard tussen de bomen door, wat niet ten goede komt voor de foto’s.

We hebben het hier al snel gezien. Aan de bus wisselen we weer van schoenen, en gaan weer verder richting huis. Nog maar een dikke 1000 kilometer tot thuis. We gaan dat niet in één keer rijden. We zien onderweg nog wel waar we een tussenstop houden. Het is ook nog maar maandag. Met dit zonnetje is het wel leuk om nog eens ergens echt te kamperen. Als we enkele kilometers verder de snelweg opdraaien begint het te gieten. Zucht.