We worden wakker en de zon zorgt voor fijne glittertjes op het water. Huh, de zon? Dat voelt als al weer effe geleden. We blijven nog even op bed naar buiten liggen kijken. “Mooi hier, het is net of we in Australië zitten hé”, zegt Luc. “Met al die dennenbomen enzo”. Ik geloof dat aardrijkskunde niet zijn sterkste kant is. We zijn nog steeds de enige op deze plaats. We drinken een koffie, of 2,3,…, en bedenken wat ons plan wordt voor vandaag. De dikke trui kan al snel uit, zo’n lekker weer is het. We hebben geen zin om dan nu veel kilometers te maken. Morgen regent het misschien weer, dus even profiteren nu. Ik doe snel een miniwasje met de hand en hang het tussen de bomen in de zon. 

Het knackebrod laten we deze keer voor wat het is. Ik beleg wat sneetjes niet-al-te-lekker-Zweeds-supermarktbrood met kaas en maak er op een kampeermanier croques van. Gewoon in de pan dus. Een gebakken eitje erbij, dresseren met komkommer, een verse koffie en we kunnen uitgebreid brunchen. Met een prachtig uitzicht. Alweer. 

Het is al halfweg de middag als we besluiten toch maar weer een stukje verder te rijden. De zon is verdwenen achter de wolken. Het is nog wel droog, maar we hebben niet genoeg hout bij om een hele middag en avond te blijven stoken. We pakken alles weer in en draaien de E45 weer op. Onderweg doen we nog wat boodschappen. Het begint ineens te gieten. Jammer. We zien dan wel tot waar we nog rijden. Het blijkt maar een plaatselijke bui te zijn geweest, of een korte, want algauw hebben we weer een stralende zon. De trui kan weer uit. We kiezen een overnachtingsplek uit op de app en volgen de aanwijzingen van TomTom. We draaien de E45 af een klein straatje in. Na enkele kilometers rijden we onverwachts door een dorpje. Aan het eind van dit dorpje, Fagelsjö, is de camperplaats. Zoals op veel plekken in Zweden ook hier weer inclusief schuilhut, stookplek, wc-hokje, picknickbanken en uitzicht op het water. We zijn ook hier alleen. 

We vinden toch echt overal pareltjes om te staan hé. Zelfs een steiger aan de plek. Het lijkt me zalig om hier onze stoeltjes te zetten, maar Luc vindt het wat te wiebelig.

Er is volop zon hier. En volop bewolking. De zon en de wolken kruisen elkaar voortdurend waardoor we zelf ook constant een trui blijven uit-en aandoen.

Tegen de avond ineens een stevige wind en donkere wolken. We vluchten de bus in, maar het waait gelukkig snel over. We kunnen weer buiten gaan zitten. De maaltijd vanavond is super eenvoudig en super lekker. Stokbrood in stukjes snijden,  fonduekaas smelten in een pannetje. En klaar.

Het uitzicht is veranderd in pastelkleurige wolken die weerspiegelen in het water. (Ik krijg het niet helemaal op de foto zoals het is.)

Niet geheel onverwachts sluiten we deze avond af met een kampvuur. En koffie…….. 

Een laatste plaatje wil ik er toch nog even bij plaatsen. Net niet te zien vanaf ons busje wegens teveel bomen. Maar dit is het uitzicht nu vanaf de steiger. Volle maan!