Op zaterdagavond, nog in Ljungskile, volgen we een pad dat naast de cp ligt. Het blijkt een deel van een wandelroute te zijn. Het is hier best mooi, ondanks dat je toch dicht bij de snelweg en het centrum bent. Aan de ene kant het meer, en aan de andere kant een rotsig pad door het bos. 
Het wordt al bijna donker dus we keren weer terug naar de camper. Ik vind de wijn in de koelkast, en een pintje, en we babbelen nog effe wat op ‘ons terras’. De lichten van het dorpje weerkaatsen mooi op het water. Tegelijk ook ons uitzicht vanuit bed. 
Zondagochtend: Ik ben al vroeg wakker dus spring fluitend mijn bed uit. Ik bedoel, ik sta op en zet de fluitketel op het vuur. Tegen dat de koffie klaar is is Luc ook wakker. Na enkele koffies en een broodje pakken we weer in. We zijn bijna klaar om te vertrekken als we zien dat het oudere Duitse koppel ook wakker is geworden. Ik vertel ze dat dit de eerste keer is dat wij de eerste zijn die vertrekken op een cp. Ze moeten er mee lachen en melden dat ze ook bijna klaar zijn voor vertrek. Zij richting België, wij weer een stukje Noordelijker.
Ik heb wat last van ’n keelontsteking en een algemeen grieperig gevoel. Ik neem een pijnstiller, misschien helpt het wat. Niet fijn op rondreis. Onderweg doen we een paar boodschappen voor het avondeten. Vlakbij de kassa zie ik een diepvries met magnums. “Neem maar eentje mee, da’s goed voor je keel” zegt Luc. Ik knik, en kies er eentje uit. Het is voor mijn gezondheid, een medicijn dus. Maar eigenlijk heb ik gewoon behoefte aan een beetje chocolade. De pijnstiller of de chocolade heeft gewerkt, ik voel me alweer iets opgeknapt. We rijden verder naar Bastnäs. (op de eerste a moet eigenlijk nog een rondje staan, maar dat lukt niet vanaf mijn telefoon). Er is daar een autokerkhof wat we graag eens willen bekijken. Vroeger spontaan ontstaan, toen 2 Noorse broers er onderdelen van auto’s verkochten. Er werden veel autowrakken gedumpt. Anno nu liggen ze er nog steeds, gedeeltelijk overgenomen door de natuur. (Ik ga het hele verhaal over deze broers niet kopiëren en plakken, wie meer wil weten – – > Wikipedia). Het ligt verscholen in de bossen tegen de Noorse grens, bereikbaar via een lang zandpad. Ik weet eigenlijk niet precies waarom, maar het is schitterend om hier rond te wandelen. Zoveel wrakken. Sommigen nog netjes op een rij, sommigen hoog gestapeld. Struiken, planten, bloemen en bomen groeien in, rond en over de wagens. Ik maak zo’n 150 foto’s, ik blijf gewoon maar mooie dingen zien. Ik ben niet de enige. Ik heb random een paar foto’s eruit gepikt om hier te plaatsen. Maar heb nog zoveel leuke plaatjes. We zijn blij dat we deze stop toch hebben gedaan, het was de moeite. 
Het is al wat laat in de middag ondertussen, dus we gaan niet meer te ver rijden. Het plan om na 3 dagen in Stromsund te zijn is toch al mislukt. En het maakt ook niet uit eigenlijk. Terwijl Luc rijdt ga ik via een app op zoek naar een overnachtingsplek. Een ervan is nog maar 26 km rijden en lijkt me wel mooi. Het heeft geen dorpsnaam, geen straatnaam, geen huisnummer. Het heeft enkel coördinaten. En dat het een unnamed road ergens in de buurt van Arvika is. Maar als we één ding geleerd hebben hier in Zweden is het wel dat je het best coördinaten gebruikt. Wel vreemd dat het nog een uur rijden is, maar we gaan ervoor. Het wordt al snel duidelijk. We krijgen op een gegeven moment een kilometerslange zandweg dat uiteindelijk overgaat in een nog langer kiezelpad.
We gaan hier echt de bewoonde wereld uit. Gelukkig treffen we geen tegenliggers en redt ons busje het wel ondanks dat alles rammelt. Inclusief wijzelf. Maar ter plekke worden we beloond met een super idyllisch plaatsje. Het is hier zalig. 
En als ik een tweede ding geleerd heb tijdens deze vakantie: als een app aangeeft dat een route bedoeld is voor off-road 4×4, dan is de route bedoeld voor off-road 4×4.
Aan deze camperplek stopt tevens het grindpad. Verder kun je wel nog te voet een bospad door. We doen dit een stukje. Het is hier echt stil. En zo mooi. Voor de eerste keer hebben we een paar muggen in Zweden, maar het zijn er niet veel. En alleen Luc heeft er een beetje last van, ik niet. Ik zou hier gerust heel lang kunnen blijven staan. Maar nu niet. We moeten onze watervoorraad bijvullen, vuil water lozen, toilet en vuilbak leegmaken dus het wordt 1 nachtje. Op maandagochtend, ja al laat in de ochtend, verlaten we deze plek. We mogen de grind-en zandweg nog eens herhalen. We twijfelen wel even bij een 70-bord. Is dit een verbodsbord of is dit een challenge? 
(Op de foto lijkt de weg veel beter dan ie werkelijk is. Het is hier haast onmogelijk om op een normale manier 70 te rijden) . We stoppen alweer relatief snel voor de volgende plek. Torsby. Een plaatsje aan de E45. Een camping. Minder idyllisch dan onze vorige plek, maar toch nog mooi gelegen, aan een meer, niet te druk. We kunnen even gebruik maken van de campingfaciliteiten: bijvullen, lozen, wassen, gebruik maken van de douches,…. 
Voor dadelijk: een nieuwe pasta bolognese poging. Het gehakt ligt deze keer wel in de koelkast.
Er is hier wifi op de camping, dus misschien vul ik de blog vanavond nog wat verder aan.
Maandagavond: terwijl Luc het water bijvult en de wc leegmaakt begin ik aan het snijden van de groentes. Heel stereotiep, maar ik vind het een prima taakverdeling. We eten buiten. 
Het wordt hier fris genoeg om iets extra aan te trekken. Donkere grijze wolken drijven over en even lijkt het alsof we nog een flinke bui gaan krijgen. Algauw trekt het terug open en wordt het weer lichter. Even later wordt het nog lichter. Je kunt hier elk half uur een foto maken van hetzelfde uitzicht en toch steeds een ander plaatje hebben.
Later op de avond wordt het te fris om buiten te blijven zitten. Het is gewoon koud zelfs. Gelukkig hebben ze hier geweldige douches. Het water is heerlijk warm, geen sputterende druppels maar een flinke straal, en je kunt er net zo lang onder blijven staan als je zelf wil. We profiteren er van. Morgen is het misschien weer back to basic. Nu nog een drankje, en dadelijk lekker onder de wol. Benieuwd wat morgen brengt.
En ohja, wat ik helemaal vergeten te melden ben, en wat toch best wel heel tof is: we hebben onze eerste eland gespot. Da’s best uniek, want ook al leven er hier veel, ze zijn schuw genoeg om niet te vaak tevoorschijn te komen. Tijdens onze vorige Zweden-vakantie veel rendieren gespot, maar geen eland. Helaas was ik niet snel genoeg met de camera dus jullie moeten ons op onze mooie ogen geloven. Slaapwel!
Coffee & Campfires 