Zoals wel vaker als we met de camper weg zijn word ik vroeg wakker. Kwart na 4, het is nog donker. Het lukt niet meer om te slapen. Gelukkig lig ik aan de raamkant, dus ik kijk maar wat naar buiten. Het heeft altijd wel iets, zo’n riviertje. Half 5, kwart voor 5, half 6,…. De zon komt op, en geeft mooie glinsteringen in het water. Tegen half 8 lijkt het me een goed moment om dan maar op te staan. Prompt val ik in slaap en als ik mijn ogen weer opendoe is het ineens al half 10.

De zon is al flink aanwezig, het wordt warm in de bus. Ik zet een ketel water op voor koffie, en dek de ontbijttafel. We hoeven pas om 12 uur van de camping af, dus we kunnen op het gemak ontbijten. Het is zalig zitten onder de boom. De breedhangende takken met groene bladeren overkappen onze plek als een royale parasol.

De weerapp voorspelt dat er bijna een regenbui aankomt met kans op onweer, maar zo ziet het er alvast niet uit. Het is bijna 12 uur, dus we ruimen in en op. We zoeken een wandelroute uit om nog te doen, en zetten het adres in de TomTom. We gaan redelijk goed volgens planning. Stipt 27 over 12 rijden we de camping af.

Er staan wel enkele auto’s op de parking van het beginpunt van de wandeling. En als je de bordjes goed hebt gevolgd is dat tevens ook het eindpunt van de wandeling. Het schijnt hier op weekenden of vrije dagen enorm druk te zijn, maar op deze warme doordeweekse woensdag met kans op regen en onweer zijn er niet zoveel wandelaars.

Er is een gele route van zo’n tweeënhalve kilometer, en een blauwe route van zo’n zesenhalve kilometer. We kiezen de langste. Er staat aangegeven dat deze wandeling 2 uur en 45 minuten duurt. Dat lijkt ons wel erg lang voor zo’n korte wandeling, maar we zullen zien.

Fles water in de rugzak, wandelschoenen aan, en het bos in. Het begint al mooi. De Ninglinspo kabbelt tussen de bomen door, en je wandelt met het riviertje mee, af en toe overstekend via houten bruggetjes. Daarna wordt het  af en toe wat moeilijker. Klimmen, klauteren, kijken waar je je voeten zet omdat er veel gladde stenen liggen. Op sommige plekken kun je een beetje vals spelen en een makkelijker pad kiezen. Dit doen we niet zo vaak, we nemen meestal het mooiste pad, en dat is direct naast de rivier. Het blijft warm, en geregeld maken we even een stop voor een slok water en een foto.

• 

• 

• 

• 

• 

Af en toe krijgen we een paar druppels regen, maar niet meer dan dat. Ineens moeten we ergens over gladde rotsstenen verder. Er is wel een touw in de wand gebeiteld, maar ik heb er toch moeite mee. Op dit punt is er geen makkelijker alternatief te zien. Ik heb geen zin om terug te gaan, en ik wil ook niet opgeven. Een bult en blauwe plek op mijn knie later ben ik er doorheen. Als we een eind verder nog zo’n moeilijk stuk tegenkomen zakt de moed me in m’n schoenen. Vooruit zie ik niet zitten, achteruit ook niet meer. Blijft er maar één optie over. Ik doe mijn broekspijpen omhoog en stap dan maar gewoon dwars door de rivier tot het volgende punt. Het water komt maar tot m’n enkels, m’n schoenen blijken waterdicht te zijn, dus ik heb geluk. We worden beloond met een mooi watervalletje. Slokje water, foto, en weer door.

Als we ongeveer op de helft zijn gaat de route verder via een breed bospad. Dit loopt makkelijker, en er kan nu wel wat tempo in. Op dit pad bevindt zich ook een uitkijkpunt van waaruit je een panoramisch uitzicht hebt op de vallei. Prachtig. En zo stil en groen hier.

We vervolgen het pad en komen na exact 2 uur en 45 minuten terug aan de parking. Ik vermoed dat we het morgen allebei in de benen gaan voelen, ook al was het ‘maar’ een ruime 6 kilometer.

We zetten nog even de stoeltjes buiten, drinken nog wat en eten een klein hapje. Blij dat we deze route gedaan hebben, hij was echt prachtig. 

Dan krijg ik een melding van mijn telefoon dat ik al over mijn doel ben voor vandaag wat betreft het aantal stappen.

Tijd om weer naar huis te rijden. Onderweg begint de voorspelde regen.