Een wekker hebben we deze woensdagmorgen niet nodig. De tuinman is fluitend aan zijn werkdag begonnen. De haagjes op de camperplaats worden vandaag gesnoeid. Met een kettingzaag. Ik probeer me nog even van het lawaai af te schermen door het dekbed over mijn hoofd te trekken, maar het werkt niet. Het is ook al veel te warm. De zon schijnt volop. Dan maar eruit. We zetten een kan koffie en gaan op het gemak ontbijten. Vandaag geen haast. Pas om half 3 vanmiddag hebben we een afspraak bij de garage.  Als ze het dan meteen kunnen repareren kunnen we vandaag nog thuis zijn. Als…

Het is echt al zo ontzettend warm dat we regelmatig de stoelen verplaatsen. Heel af en toe verdwijnt de zon eventjes, en dan is het door de zeebries zelfs effe koud. We beginnen maar alvast wat op te ruimen. Rond 13 uur verlaten we de camperplaats. Wie weet is de slang al eerder binnen, en kunnen we eerder weg. We wedden erom. Luc wedt dat het onderdeel vandaag niet arriveert en dat we nog een nacht moeten blijven. Ik gok op de Deutsche gründlichkeit en wed dat het er is.

Bij de garage excuseer ik dat we wat te vroeg zijn, maar de man meldt dat het binnen is en dat de jongens er zo snel mogelijk aan zullen beginnen. Tegen half 3 zijn we een nieuwe slang rijker, wat honderdjes armer, en kunnen we richting huis. Dat halen we vandaag nog wel.

We rijden het dorp uit, de snelweg op en ik zie een enorme roetwolk achter ons hangen. En nog steeds datzelfde blazend geluid bij het indrukken van de gaspedaal. We vertrouwen het niet. We bellen naar onze eigen garage, leggen de hele situatie uit, en krijgen het advies om terug te keren naar de garage.

De man ziet ons weer aankomen en kijkt verbaasd. We zeggen dat het nog steeds hetzelfde is, en hij lijkt geërgerd zelfs. Want dat kan helemaal niet wat wij zeggen. Hij roept een van zijn jongens, om een testrit te maken, of het geluid er inderdaad nog is. Uiteraard hoort hij het ook, en de bus wordt opnieuw op de brug gezet. Er worden collega’s bijgeroepen, en na enkele discussies en onderzoeken vinden ze in de motorkap nog een kapotte slang. En dat is de slang die het blazend geluid veroorzaakt. We kunnen zo inderdaad niet verder rijden. Een nieuw exemplaar hebben ze niet op voorraad. De teleurstelling moet van ons gezicht af te lezen zijn.

De monteur gaat even weg en komt terug met onze eigen kapotte slang die ze eerder die middag vervangen hebben. Ik ga proberen hier wat uit te snijden zodat het past, en dan kunnen jullie tijdelijk vooruit. Het lukt. Nog effe een testritje en de bus wordt genezen verklaard. Het is half 5 als we er voor de tweede keer vertrekken. Voor deze tweede operatie hoeven we niet te betalen. Omdat ze bij het eerste onderzoek over het hoofd hebben gezien dat er 2 slangen stuk waren. Als u Facebook heeft mag u altijd een recensie plaatsen, meldt hij nog terwijl hij een visitekaartje overhandigt met de bedrijfsgegevens. Ik beloof dat ik dat zal doen.

Toch een beetje ongerust nog gaan we de tweede keer die snelweg op. Maar inderdaad, het geluid is weg. Oef. Nog 600 en een beetje kilometers te gaan. Waar we eigenlijk 2 dagen voor uitgetrokken hadden moeten we nu in één avond proberen. Het zal krap worden.

Om half 7 stoppen we op een snelwegparking. Ik flans snel een kliekjesmaaltijd in elkaar. Nu geen tijd om uitgebreid te koken of uit eten te gaan. Een restje sla mix ik met een overschotje aardappelsalade. De laatste paar mozarrellabolletjes erbij. Eén overgebleven chipolata van de barbecue gaat in de pan. Een oud stuk stokbrood is nog prima als je dat belegt met kruidenboter en kaas en in de pan bakt. En voila. Een mini koud en warm buffet op de snelwegparking. We nemen nu eens een keer geen tijd om koffie te zetten. Doorrijden!

Om 21 uur toch maar gauw een quickstop bij een benzinepomp. Ik reken ’n flesje cola af voor Luc. Ik werp wat kleingeld in de koffieautomaat en wandel naar buiten met een hete zwarte koffie. Nu zal ik er wel weer even tegen kunnen. Het is niet makkelijk om als bijrijder wakker te blijven op een saaie lange snelweg.

De cafeïne heeft zijn werk gedaan. Ik blijf de hele verdere rit wakker. En nog belangrijker, de chauffeur ook. We gaan gewoon, zoals gepland, vandaag thuiskomen.

Om exact 00.01 uur draaien we de bus onze eigen oprit op. Op onze eigen wijze: ietske te laat.

We zijn weer thuis. Met een hoop foto’s op de gsm, veel mooie herinneringen en een extra 5.976 kilometers op de teller.