Na jaren gek(r)ampeerd te hebben in tentjes (tiptentje, bungalowtent, officierstent, tipi, iglotentje,….) wegens lekke luchtbedden en teveel losse bagage overgeschakeld naar een caravan. (I know, dat zouden we nooit doen, maar hebben we toch gedaan. Een mens kan zich eens vergissen.) Kort nadien, in 2015, deze weer ingewisseld tegen een oude alkoofcamper. Snel was ie niet, maar we zijn er toch maar mooi mee tot boven de poolcirkel getuft. Camperen (ja met een c) bleek helemaal ons ding te zijn. Alles wat je nodig hebt bij de hand. En vaak meer. Mooie routes rijden, verdwalen, afwachten waar je terechtkomt. Soms een tijdje blijven staan, soms meteen weer verder. Vrijheid. 

Onderweg vaak bedenkend hoe onze volgende camper zou worden. Zo een heel grote integraal. Met een garage. En ruimte voor een pony. Maar we vinden die integraals wel enorm lelijk. Een semi-integraal dan. Iets minder lelijk, maar van binnen zo onpraktisch met dat hefbed. Gelukkig zijn beide opties te prijzig voor ons, dus van het lijstje schrappen is makkelijk. Een alkoof vinden we dan toch nog wel leuk qua model, (een echte camper) maar het in bed klimmen zal steeds moeilijker gaan. (Later he, als we oud zijn bedoel ik dan.) Blijft er nog eentje over.

Een busje. Na eindeloze gesprekken en gefantaseer hebben we besloten dat er ruimte zat is in een busje. Geen overbodige spullen mee, alleen wat echt nodig is. En dan een stuk relaxter rijden. Wendbaarder. Makkelijker parkeren. En als we dan een tweedehandsje te koop zien staan waar we allebei enthousiast over zijn hakken we de knoop door. We kopen een busje. Over enkele dagen mogen we ons ‘nieuwe’ (lees: al iets oudere) Fordje gaan ophalen.

On the road again!